Kleine Meerjungfrau

Kleine Meerjungfrau

Hans Christian Andersen

Weit draußen auf dem Meer ist das Wasser so blau wie die Blütenblätter der schönsten Kornblumen und so transparent wie das reinste Glas, aber es ist sehr tief, so tief, dass kein Anker seinen Grund erreicht; trzeba by ustawić wiele wież kościelnych jedne na drugich, aby sięgnęły od dna aż ponad wodę. Tam na dole mieszka lud morski. Ale nie myślcie, że jest tam tylko nagie, piaszczyste dno, nierosną tam najpiękniejsze drzewa i rośliny o łodygach i liściach tak giętkich, że poruszają się przy najlżejszym ruchu wody tak jak żywe stworzenia.

Alle Fische, klein und groß, huschen zwischen den Ästen wie Vögel in der Luft. W najgłębszym miejscu stoi zamek króla mórz mury ma z koralu, wysokie spiczaste okna z najczystszego bursztynu, a dach tworzą muszle, które otwierają się i zamykają, w miarę jak faluje woda; wygląda to prześlicznie, denn in jeder Muschel sind strahlende Perlen, einzig und allein ein Schatz in der Königskrone. König der Meere, dort unten, był od wielu lat wdowcem, a jego stara matka zajmowała się gospodarstwem; była to mądra kobieta, ale dumna ze swego pochodzenia i dlatego nosiła w ogonie dwanaście ostryg, gdy inne wykwintne damy mogły nosić tylko sześć.

Aber ansonsten war sie respektabel, denn sie liebte sehr kleine Meeresprinzessinnen, ihre Enkelinnen. Es waren sechs davon, wszystkie były ładne, aber der Jüngste war der Schönste von allen, cerę miała tak przezroczystą i delikatną jak płatek róży, Augen so blau wie das tiefste Meer, aber wie die anderen hatte es keine Beine, ihr Körper endete in einem Fischschwanz.

Przez cały długi dzień dzieci mogły się bawić na dole w zamku, gdzie żywe kwiaty wyrastały wszędzie ze ścian. Groß geöffnet, Bernsteinfenster und dann schwammen Fische darauf zu, wie Schwalben zu uns kommen, wenn wir die fenster öffnen, ale ryby przypływały zupełnie blisko do małych księżniczek, sie aßen aus ihrer Hand und ließen sich streicheln.

Przed zamkiem był duży ogród z płomiennoczerwonymi i ciemnobłękitnymi drzewami, owoce błyszczały jak złoto, und die Blumen wie ein loderndes Feuer und bewegten ständig die Stängel und Blätter.

Grunt tworzył najdelikatniejszy piasek, niebieski jak płomień siarki. Nad wszystkim zaś unosił się cudowny, blaues Leuchten, wydawać się mogło raczej, że jesteśmy wysoko w powietrzu i że mamy pod sobą i nad sobą tylko niebo, und nicht, dass es der Meeresboden ist. Wenn kein Wind war, du konntest die sonne sehen; wyglądało ono jak purpurowy kwiat, z którego kielicha lało się światło. Każda z małych księżniczek miała w ogrodzie swoją grządkę, na której mogła sadzić i kopać, jak jej się podobało; jedna nadała swojej kształt wieloryba, inna wolała, by jej grządka przypominała małą syrenę, ale najmłodsza zrobiła swoją grządkę zupełnie okrągłą jak słońce i zasadziła na niej tylko czerwone kwiaty, tak czerwone jak słońce. Była ona niezwykłym dzieckiem, ruhig und nachdenklich; während die anderen Schwestern ihre Betten mit den seltsamsten Gegenständen dekorierten, które znajdowały w zatopionych okrętach, ona prócz czerwonych kwiatów, podobnych do słońca tam w górze, wybrała sobie tylko jeden posąg. Był to przepiękny chłopiec, wyrzeźbiony z białego marmuru, die auf den Meeresgrund fiel, als das Schiff sank. Die Meerjungfrau hat neben der Statue eine rote Trauerweide gepflanzt, der schön wuchs und seine biegsamen Zweige an den sandigen hing, blauer Boden, gdzie cień zdawał się fioletowy i kołysał się bezustannie, tak samo jak gałęzie; wyglądało to, jak gdyby wierzchołek i korzenie bawiły się w pocałunki. Nie było dla syrenki większej radości, jak słuchać o świecie ludzi mieszkających w górze; stara babka musiała wszystko opowiadać, co wiedziała o statkach i miastach, ludziach i zwierzętach, wydawało jej się to cudownie piękne, że tam na górze, auf dem Boden, die Blumen duften; auf dem Meeresgrund haben sie nicht gerochen – und dass die Wälder grün sind, und dass der Fisch, das hier durch die Bäume floss, tam tak głośno i pięknie śpiewają, aż rozkoszą jest słuchać; miały to być ptaszki, ale babka nazywała je rybami, Denn die Prinzessinnen würden es sonst nicht verstehen, sie hatten noch nie einen vogel gesehen.

Kiedy skończycie piętnaście lat – sagte die Großmutter – pozwolę wam wynurzyć się z wody i będziecie mogły usiąść na skałach i patrzeć przy blasku księżyca na wielkie przepływające okręty, und du wirst Wälder und die Stadt sehen!

Następnego roku jedna z sióstr skończy piętnaście lat, ale inne?…

Każda z nich była o rok młodsza od poprzedniej, also hatte die Jüngste noch fünf Jahre vor ihr, kiedy będzie mogła wypłynąć na powierzchnię i zobaczyć świat. Ale jedna siostra obiecywała drugiej opowiedzieć o tym, co widziała pierwszego dnia i co uważała za najładniejsze, bo stara babka nie opowiedziała im jeszcze wszystkiego i pozostało jeszcze tyle rzeczy, o których chciały się dowiedzieć. Żadna nie była tak niecierpliwa jak najmłodsza, ta właśnie, która musiała najdłużej czekać i która była taka cicha i zamyślona. Czasami w nocy stawała przy otwartym oknie i patrzyła w górę poprzez ciemnobłękitne morze, gdzie ryby pluskały swymi płetwami i ogonami.

Widziała księżyc i gwiazdy, połyskiwały wprawdzie bardzo słabo, ale poprzez wodę wydawały się blade i o wiele większe, als wir denken; als eine schwarze Wolke unter ihnen glitt, syrena wiedziała, że to jest albo wieloryb, albo statek z wieloma ludźmi, przepływający nad zamkiem; z pewnością nie wiedzieli oni, że śliczna, mała syrena stała tam na dole i wyciągała białe ręce do okrętu.

Endlich wurde die älteste Prinzessin fünfzehn und konnte an die Oberfläche kommen. Als sie zurückkam, miała do opowiedzenia tysiące rzeczy, aber sie hat, że najpiękniej jest leżeć na piaszczystym brzegu w blasku księżyca, kiedy morze jest spokojne, w pobliżu zatoki i wielkiego miasta, gdzie światła błyszczą jak tysiące gwiazd; Musik hören, gwaru ludzi, turkotu pojazdów; patrzeć na liczne wieże i iglice, zuhören, wie Kirchenglocken läuten; nur weil sie nicht da sein konnte, es hat ihr am besten gefallen. Aber, jakże przysłuchiwała się tym opowiadaniom najmłodsza siostra! Kiedy potem wieczorem stała przy otwartym oknie i patrzyła w ciemnobłękitną wodę, myślała o wielkim mieście, o ruchu i gwarze, i wtedy wydawało jej się, bis hier hört man den Klang der Kirchenglocken.

W rok potem druga siostra otrzymała pozwolenie wydostania się nad wodę i popłynięcia, dokąd będzie chciała. Da ist es gerade rausgekommen, als die Sonne unterging, i tę chwilę uważała za najpiękniejszą. Całe niebo wyglądało jak złoto, Sie sagte, und die wolken – ich piękności nie mogła dość opisać; płynęły nad nią czerwone i fioletowe, aber es floss viel schneller als sie es taten, jak długi biały welon, stado dzikich łabędzi wprost w słońce; i ona płynęła do słońca, aber die Sonne ist untergegangen, a różany odblask zgasł na powierzchni morza i w obłokach. W rok później siostra wypłynęła w górę, ta była najodważniejsza i dlatego popłynęła aż do wielkiej rzeki, która wpadała do morza. Widziała śliczne, grüne Hügel bedeckt mit Weinbergen, Schlösser, Villen inmitten wundervoller Wälder; Sie hörte, wie die Vögel sangen, und die sonne hat sich so sehr erwärmt, dass sie oft ins Wasser springen musste, um das entzündete Gesicht zu kühlen. W małej zatoczce spotkała całą gromadę małych ludzkich dzieci; biegały zupełnie nago dookoła i pluskały się w wodzie, chciała się z nimi bawić, ale uciekły przerażone i wtedy przyszło małe, czarne zwierzątko, był to pies, ale ona nigdy jeszcze nie widziała psa, a szczekał tak strasznie, że przestraszyła się go i uciekła na otwarte morze. Aber die wundervollen Wälder wird er nie vergessen, grüne Hügel und süße Kinder, das schwamm im Wasser, obwohl sie keinen Fischschwanz hatten. Czwarta siostra nie była taka odważna, została na pełnym morzu i mówiła, dass es dort am schönsten war; Du kannst viele Meilen weit um dich herum sehen, und der Himmel dehnt sich aus wie eine große Glasglocke. Sie hat die Schiffe gesehen, aber aus der Ferne sahen sie aus wie Möwen; zabawne delfiny fikały koziołki, a wielkie wieloryby parskały wodą z dziurek od nosa. Wyglądało to jak tysiące fontann dookoła.

Przyszła kolej na piątą siostrę; jej urodziny wypadały właśnie w zimie, i dlatego widziała to, czego inne nie widziały. Das Meer war komplett grün und überall schwammen tolle Eisberge.

Sie sagte, dass jeder von ihnen wie eine Perle aussah, und doch waren es viele, viel größer als Kirchtürme, dass die Leute bauen. Sie erschienen in den seltsamsten Formen und funkelten wie Diamanten. Sie setzte sich auf den größten von ihnen, alle Matrosen umkreisten entsetzt den Eisberg, auf dem sie saß, a wiatr bawił się jej długimi włosami. Pod wieczór niebo zaciągnęło się chmurami, błyskało i grzmiało, góry lodowe na czarnym morzu wznosiły się i połyskiwały w jaskrawym blasku błyskawic. Na wszystkich okrętach zwinięto żagle, ogarnął wszystkich strach i przerażenie, ale ona siedziała spokojnie na pływającej górze lodowej i widziała niebieską błyskawicę, spadającą zygzakiem na błyszczące morze.Gdy która z sióstr wypływała po raz pierwszy na morze, zachwycona była nowością i pięknem tego, was sie gesehen hat, ale ponieważ teraz jako dorosłe dziewczyny mogły wypływać na morze, wann immer sie wollten, sie kümmerten sich nicht mehr darum, sie sehnten sich danach, wieder nach Hause zu gehen und sprachen einen Monat später, dass es dort unten am schönsten ist und das Haus am besten ist. Oft hielten sich in den Abendstunden alle Schwestern Händchen und stiegen hintereinander hoch ins Wasser; Sie hatten wunderschöne Stimmen, piękniejsze niż jakikolwiek człowiek, a kiedy zbierało się na burzę i myślały, dass die Schiffe abstürzen, Sie kamen zum Schiff und sangen davon, wie schön es auf dem Meeresgrund ist, sie fragten die Matrosen, damit sie keine Angst haben unterzugehen; ale ci nie rozumieli ich słów i myśleli, że to burza szumi, sowieso würden sie die Wunder des Meeresbodens nicht sehen, denn als das Schiff sank, ludzie tonęli i przybywali już tylko jako trupy do zamku morskiego króla. Als am Abend die Schwestern Hand in Hand an die Meeresoberfläche schwammen, ihre kleine Schwester wurde völlig allein gelassen und fühlte sich, dass sie weinen möchte, aber Meerjungfrauen kennen keine Tränen und leiden daher viel mehr.

– Aber, kiedy już będę miała piętnaście lat! – mówiła. – Ich weiss, że pokocham ten świat i ludzi, którzy tam mieszkają!

Endlich wurde sie fünfzehn.

– Hier gehst du deine eigenen Wege – sagte die Großmutter, alte Königinwitwe. – Kommen, niech cię ubiorę tak jak twoje siostry. – I włożyła jej na włosy wianek z białych lilii, każdy płatek kwiatu był połową perły, potem przymocowała księżniczce do ogona osiem dużych ostryg na znak jej wysokiego pochodzenia.

– Sie sind – sagte die Sirene.

– du musst leiden, würdig aussehen – die Großmutter antwortete.

Aber, wie eifrig würde eine kleine Meerjungfrau all diese Pracht vergießen und die schwere Girlande loswerden; rote Blumen aus ihrem Garten würden sie viel schöner schmücken, aber sie wagte es nicht.

– Auf Wiedersehen – sagte sie und erhob sich klar und fließend wie eine Seifenblase über die Wasseroberfläche.

In dem Moment, als sie ihren Kopf aus dem Wasser hob, die Sonne ist untergegangen, aber die Wolken glänzten immer noch wie Rosen und Gold, a w różowym powietrzu błyszczała wieczorna gwiazda, jasna i piękna; powietrze było łagodne i świeże, ruhige See. Ein großes Dreimastschiff stand in der Nähe, tylko jeden żagiel był rozwinięty, denn es war nicht der leiseste Wind, und es gab Matrosen in den Territorien. Musik und Gesang erklangen, a w miarę jak się ściemniało, zapalano setki kolorowych latarni; wyglądało tak, jakby w powietrzu powiewały flagi wszystkich narodów. Mała syrena podpłynęła tuż do okienka i za każdym razem, kiedy woda podnosiła ją do góry, sie konnte durch die transparenten Scheiben im Inneren sehen, wo viele schön gekleidete Leute standen, aber am Schönsten war der junge Prinz der Großen, schwarze Augen; nie miał na pewno więcej niż szesnaście lat, i to właśnie jego urodziny obchodzono z taką paradą. Marynarze tańczyli na pokładzie, und als der junge Prinz zu ihnen hinausging, unzählige Raketen in die Luft geschossen, sie leuchteten wie ein heller Tag, tak że mała syrena przestraszyła się i schowała pod wodę, ale zaraz potem wysunęła znowu głowę i wtedy wydawało jej się, że spadają na nią wszystkie gwiazdy z nieba. Nigdy dotąd nie widziała sztucznych ogni.

Die großen Sonnen zischten sich zu drehen, wunderbar, feurige Fische flogen in die blaue Luft, und das alles spiegelte sich in der ruhigen atmosphäre wieder, ruhiges Meer. Na samym statku było tak jasno, jeder Tautropfen war sichtbar, geschweige denn Leute. Und wie schön war der junge Prinz, er drückte den Leuten die Hände, er lächelte glücklich, und Musik erklang in der herrlichen Nacht.

Es war schon spät, aber die kleine Meerjungfrau konnte das Schiff und den schönen Prinzen nicht aus den Augen lassen. Die bunten Laternen wurden ausgeschaltet, rakiety przestały tryskać w górę, nie słychać było wystrzałów, tylko w głębi morza coś szumiało i grzmiało. Die Meerjungfrau saß im Wasser und schaukelte auf und ab, tak że mogła zaglądać do kajuty; das schiff ist schneller gefahren, Segel um Segel wurde ausgerollt, die Wellen wurden stärker und stärker, nadciągały wielkie chmury i w oddali błyskało. Cóż to będzie za straszna burza! Also falteten die Matrosen ihre Segel. Das große Schiff schwankte, er glitt auf dem tosenden Meer; die Wellen stiegen wie toll, czarne góry usiłując runąć na maszty, lecz statek zanurzał się tylko między wysokie bałwany, jak łabędź, i znowu wypływał na powierzchnię spiętrzonej wody. Syrenę bawił ten widok, ale żeglarze byli innego zdania. Das Schiff knarrte und ächzte, die dicken Balken verbogen sich unter dem starken Aufprall der Wellen, der mast brach in der mitte wie ein schilf, das Schiff kippte zur Seite und Wasser begann einzuströmen. Erst jetzt ist es der Meerjungfrau aufgefallen, dass Menschen in Gefahr waren; sie musste auf die Balken und Planken des Schiffes achten, im Wasser schwimmen. Es war für einen Moment komplett dunkel, damit nichts zu sehen war, aber als es danach blitzte, zrobiło się znowu jasno i mogła rozpoznać wszystkich na statku. Każdy myślał tylko o sobie, a syrenka szukała przede wszystkim księcia i kiedy statek zaczął już tonąć, Sie bemerkte, jak się pogrążał w głębokiej wodzie. W pierwszej chwili ucieszyła się bardzo, że oto pójdzie na dno, do niej, ale potem przyszło jej na myśl, że przecież ludzie nie mogą żyć w wodzie i że książę dostanie się na zamek jej ojca jedynie jako trup. “Nein, on nie może umrzeć” – pomyślała. I przepłynęła pomiędzy belkami i deskami, unoszącymi się na wodzie, komplett vergessen, że mogą ją zmiażdżyć, zanurzała się głęboko w wodę i wznosiła znowu na falach; w ten sposób udało się jej dotrzeć do młodego księcia, który nie mógł już utrzymać się na wzburzonym morzu; ręce i nogi zaczynały mu omdlewać, piękne oczy zamknęły się; gdyby mała syrena nie przybyła do niego, müsste sterben. Sie hielt seinen Kopf über das Wasser und ließ die Wellen treiben, wohin sie wollten.

Nad ranem burza przeszła; ze statku nie zostało ani śladu; słońce wzeszło czerwone i jarzące nad wodą.

Wydawało się przy jego świetle, że policzki księcia nabierają życia, ale oczy pozostały zamknięte; syrena pocałowała go w wysokie, piękne czoło i odgarnęła jego mokre włosy; wydawało jej się, że był podobny do marmurowego posągu w jej małym ogródku, pocałowała go jeszcze raz, życząc mu, aby odzyskał przytomność.

A wreszcie zobaczyła przed sobą stały ląd, hoch, blaue Berge, na których wierzchołkach lśnił biały śnieg, jak gdyby spoczywały tam łabędzie; es gab schöne unten an der küste, zielone lasy, a wśród nich stał gmachkościół czy też klasztor, co trudno było odróżnić. W ogrodzie rosły cytrynowe i pomarańczowe drzewa, a przed bramą stały wysokie palmy. Morze tworzyło tu małą, cichą, ale głęboką zatokę, która błyszczała jak zwierciadło i kończyła się pod skałą ławicą ślicznego, weißer Sand; Hier kam eine Meerjungfrau mit einem schönen Prinzen und legte ihn so in den Sand, damit der kopf höher ist, im warmen Sonnenschein.

Im großen, białym gmachu zabrzmiały dzwony i do ogrodu przyszło dużo młodych dziewcząt. Dann ging die Sirene wieder weg, zu hohe Steine ​​ragen aus dem Wasser, Sie bedeckte ihr Haar und ihre Brüste mit nassem Schaum, damit niemand ihr kleines Gesicht bemerkt, und sie hat genau zugeschaut, kto zbliży się do biednego księcia. Bald kam ein junges Mädchen auf ihn zu; zuerst schien sie erschrocken, aber nur für eine Weile; dann hat sie Leute hereingebracht und die Sirene hat es gesehen, dass der Prinz wieder lebendig wird, dass er alle um ihn herum anlächelt; nur bei ihr hat er nicht gelächelt, weil er es gar nicht wusste, dass sie ihn gerettet hat.

Zasmuciła się syrena i kiedy księcia wprowadzono do dużego gmachu, zanurzyła się zmartwiona w wodę i wróciła do domu, zum Schloss seines Vaters.

Die kleine Meerjungfrau war immer ruhig und nachdenklich, aber jetzt ist es noch leiser geworden. Die Schwestern fragten sie, co widziała po raz pierwszy na powierzchni morza, aber sie hat ihnen nichts gesagt.

Oft ging sie abends oder morgens hierher, wo sie den Prinzen verlassen hat. Sie sah, wie die Früchte im Garten gereift sind, Sie sah, jak je zrywano, Sie sah, jak na wysokich górach tajał śnieg, ale księcia nie widziała, i dlatego wracała do domu za każdym razem coraz bardziej smutna.

Ihr einziger Trost war, im Hinterhof zu sitzen und die Arme um die Marmorstatue zu legen, wer war wie ein prinz, aber sie nährte ihre Blumen nicht mehr, sie sind wild geworden, ihre langen Stämme und Blätter verflochten sich so mit den Zweigen der Bäume, dass es in diesem Dickicht ganz dunkel war…

Endlich konnte die kleine Meerjungfrau ihre Traurigkeit nicht mehr verbergen und erzählte einer ihrer Schwestern davon, od niej zaś dowiedziały się wkrótce wszystkie inne, ale nie wiedział o tym nikt więcej prócz księżniczek i paru innych syren, które zwierzyły się z tą tajemnicą tylko swoim najlepszym przyjaciółkom. Jedna z syren miała dokładne wiadomości o księciu; ona również widziała święto na okręcie, Sie wusste, skąd książę pochodzi i gdzie leży jego królestwo.

– Komm schon, kleine Schwester! – sagten die anderen Prinzessinnen und umarmten sich und segelten an diesem Ort auf die Oberfläche des Meeres, wo sie wussten, dass die Burg des Fürsten stand.

Był zbudowany z jasnożółtego, błyszczącego kamienia, miał szerokie, marmurowe schody, prowadzące do samego morza. Wunderbar, vergoldete Kuppeln stiegen auf das Dach, und zwischen den Spalten, um das gesamte Gebäude herum, da waren marmorstatuen, das sah lebendig aus. Durch das lichtdurchlässige Glas der hohen Fenster waren prachtvolle Kammern zu sehen, gdzie wisiały drogie jedwabne zasłony i dywany, a wszystkie ściany ozdobione były wielkimi obrazami, których widok sprawiał prawdziwą rozkosz. Pośrodku największej sali pluskała duża fontanna, strumienie wznosiły się aż do szklanej kopuły w suficie, słońce odbijało się w wodzie i oświetlało wspaniałe rośliny, wächst in einem tollen Pool.

Jetzt wusste es die Meerjungfrau, wo der Prinz wohnt, und oft abends und nachts tauchte es hier auf dem Wasser auf; es schwamm viel näher am Ufer, niż mogła się odważyć każda inna syrena; floss durch einen schmalen Kanal hinauf zum prächtigen, Marmorbalkon, einen langen Schatten über das Wasser werfen.

Siedziała tu i patrzyła na młodego księcia, któremu się zdawało, że jest zupełnie sam w jasnym blasku księżyca. Nieraz wieczorem widywała go, jak płynął z muzyką w łodzi ubranej flagami; ukrywała się w zielonym sitowiu, a kiedy wiatr poruszał jej długim, srebrnobiałym welonem, mogło się zdawać, że to jest łabędź zrywający się do lotu. Czasami w nocy słyszała, jak rybacy, łowiąc ryby na morzu przy świetle pochodni, opowiadali wiele dobrego o księciu, a wtedy cieszyła się, że uratowała mu życie, kiedy na pół martwy unosił się na falach, und dachte darüber nach, wie schwer sein Kopf auf ihren Brüsten ruhte und wie sie ihn herzlich küsste; aber er wusste nichts davon und konnte nicht einmal von ihr träumen. Sie begann die Menschen immer mehr zu lieben, mehr und mehr wollte sie zwischen ihnen sein, świat ludzi wydawał jej się o wiele większy niż jej świat, Schließlich können die Menschen Schiffe auf dem Meer segeln, sie können tolle Gipfel bis hoch in die Wolken erklimmen, und Regionen, die ihnen gehören, ciągną się lasami i polami o wiele dalej, niż sięga jej wzrok. Było tyle rzeczy, worüber sie wissen wollte, ale siostry nie potrafiły odpowiedzieć na jej pytania i dlatego spytała starą babkę; sie kannte die Oberwelt sehr gut und nannte sie zu Recht das Supersersee!

– Sind Menschen, die nicht im Meer ertrinken – fragte die kleine Meerjungfrau – sie können ewig leben, ob sie nicht sterben, so wie wir, auf dem Meeresboden?

– Irgendwo dort – sagte die alte Frau – und Menschen sterben, Ihr Leben ist noch kürzer als unseres. My możemy dożyć trzystu lat, Aber wenn wir unser Leben beenden, zmieniamy się w pianę morską i nie mamy nawet grobu tu, zwischen unseren Nachbarn. Wir haben keine unsterbliche Seele, wir können nicht wiedergeboren werden, Wir sind wie grüne Binsen: kiedy się je raz zerwie, nie może już nigdy być zielone; ludzie zaś mają duszę, która żyje wiecznie, żyje nawet wtedy, wenn der Körper zu Staub wird, es steigt durch den hellen Himmel zu leuchtenden Sternen auf. Tak jak my wynurzamy się z morza by oglądać kraje i ludzi, podobnie oni wznoszą się do nieznanych, cudownych miejsc, die wir nie sehen werden.

– Warum haben wir keine unsterbliche Seele? – spytała zmartwiona syrena. – Oddałabym te setki lat, was ich noch erleben muss, für einen Tag Mensch sein und dann in die himmlischen Länder kommen.

Nie trzeba, damit du darüber nachdenkst – sagte die alte Frau – my jesteśmy o wiele szczęśliwsi i o wiele lepiej żyjemy niż ludzie tam w górze.

Mam więc umrzeć i pływać jako piana na morzu, nie słyszeć więcej muzyki fal ani nie widzieć pięknych kwiatów i czerwonego słońca? Es gibt nichts, was ich tun kann, um eine unsterbliche Seele zu bekommen?

– Nein – sagte die alte Frau. – Es sei denn, ein Mann liebt dich so, dass du ihm lieber wirst als sein Vater und seine Mutter, er wird mit all seinen gedanken und seiner seele an dir hängen, der Priester wird deine Hände mit einem Eid der Treue auf Erden für alle Ewigkeit binden, wtedy jego dusza przejdzie do twojego ciała i będziesz dopuszczona do udziału w przyszłym ludzkim szczęściu. Obdarzy cię wówczas duszą, a zatrzyma jednak swoją własną. Ale to się prawdopodobnie nie zdarzy. Zu, was ist so schön am meer, twój rybi ogon, na ziemi uważane jest za brzydkie, nie rozumieją się na tym wcale; tam żeby być piękną, Sie müssen zwei schwere Stützen haben, welche Leute Beine nennen.

Die kleine Meerjungfrau seufzte und schaute traurig auf ihren Schwanz.

– Keine Sorge! – sagte die alte Frau. – Skaczmy i tańczmy przez trzysta lat, wir sollen leben, to chyba dosyć czasu, und dann ist es umso angenehmer, im Grab zu ruhen. Heute Abend haben wir einen Hofball!

Była to wspaniała uroczystość, jakiej nikt nie ogląda na ziemi. Ściany i sufit w wielkiej sali do tańca były z grubego, aber klares Glas. Hunderte von riesigen Muscheln säumten die Mauer, czerwonych jak róże i zielonych jak trawa, a w muszlach tych płonął błękitny ogień, oświecający całą salę i prześwietlający przez szklane ściany całe morze dookoła, so, że widać było niezliczone ryby, małe i duże, przypływające do szklanych ścian; na niektórych połyskiwały purpurowe łuski, a inne wyglądały jak zrobione ze srebra i złota.

In der Mitte des Raumes floss ein breiter Strom, rauschender Strom, und darauf tanzten Meerjungfrauen und Tritonen zum Klang ihres eigenen süßen Gesangs. Ludzie na ziemi nie mają tak pięknego głosu. Die kleine Meerjungfrau hat am schönsten gesungen, wszyscy oklaskiwali jej śpiew; i przez chwilę syrena czuła radość w sercu, weil sie es wusste, że ma najpiękniejszy głos ze wszystkich na ziemi i w morzu. Ale zaraz potem znowu przyszły myśli o świecie na górze; nie mogła zapomnieć o pięknym księciu i smutno jej było, że nie ma, tak jak on, nieśmiertelnej duszy. Dlatego też wymknęła się z zamku ojca i podczas gdy wszyscy śpiewali i bawili się, siedziała smutna w swoim małym ogródku. Nagle usłyszała dźwięk myśliwskiego rogu, dochodzący ku niej poprzez wodę, i pomyślała: “Siehe, dieser schwebt da oben, die ich mehr liebe als meinen Vater und meine Mutter, zehn, do którego należą moje myśli, zehn, komu bym chciała powierzyć szczęście mojego życia. Odważę się na wszystko, by zdobyć jego nieśmiertelną duszę. Podczas gdy moje siostry tańczą na zamku, pójdę do czarownicy morza, dazu, wovor ich immer so Angst hatte, nur sie kann mich beraten und mir helfen!” Und hier verließ die kleine Meerjungfrau ihren Garten und ging auf den kochenden Strudel zu, hinter denen die Hexe lebte. Nigdy jeszcze nie szła tą drogą; nie rosły tu kwiaty ani morska trawa, nackt, der graue Sand erstreckte sich bis zum Wirbel, wo das Wasser wie die summenden Mühlräder zerplatzt und alles tief hinter sich herträgt, was auch immer sie fangen konnte. Aby dostać się do państwa czarownicy, musiała syrena przejść przez rwące wiry, nie było tu innej drogi jak poprzez bulgocący gorący szlam, który czarownica nazywała swoją łączką. Dalej stał jej dom wśród osobliwego lasu.

Wszystkie drzewa i krzaki tutaj były to polipy, halbe Tiere, na pół rośliny, wyglądały jak stugłowe węże wyrastające z ziemi.

Die Äste waren lang, klebrige Arme mit Fingern wie flexible Würmer. Jedes Stückchen dieser Bäume von den Wurzeln bis zu den Spitzen hat sich ständig bewegt. Alle, was das Meer weggefegt hat, ściskały te potwory w swych objęciach i nie wypuszczały już nigdy. Syrena zatrzymała się przerażona; serce biło jej ze strachu, o mało co nie zawróciła, aber sie dachte an einen Prinzen und daran, eine Menschenseele zu gewinnen, und das machte ihr Mut. Sie hat ihr langes Haar fest auf den Kopf geflochten, Fluffiges Haar, damit die Polypen sie nicht fangen können, Sie faltete beide Hände vor der Brust und raste davon, jak ryba potrafi mknąć w wodzie, pomiędzy obrzydliwymi polipami, które wyciągały już do niej swoje giętkie ramiona i palce. Sie bemerkte, że każdy z tych potworów trzyma coś w objęciach, tysiącem drobnych ramion ściskając jak żelazną obręczą. Menschen, der auf See starb und tief auf den Grund fiel, sie traten in Form von weißen Knochen aus den Armen der Polypen hervor. Sie drückten Ruder und Kisten, Skelette von Haustieren und sogar eine kleine Meerjungfrau, którą pojmały i zadręczyły na śmierćto było chyba najstraszniejsze. Endlich kam sie zum Großen, błotnistego miejsca w lesie, wo die Großen wirbelten, tłuste węże, widerlich zeigen, weiß-gelber Unterbauch.

In der Mitte dieses Ortes stand ein Haus aus ertrunkenen Knochen; da saß eine Hexe, die aus ihrem Maul eine Kröte fütterte, so wie der Mensch einen Kanarienzucker zu essen gibt. Hässlich, Sie hat fette Wasserschlangen ihre Küken genannt und sie auf ihren Großen krabbeln lassen, schwammige Brüste.

– ich weiß gut, czego chcesz! – powiedziała czarownicarobisz głupstwo, zrobię jednak, co chcesz, bo to doprowadzi cię do nieszczęścia, Meine wunderschöne Prinzessin. Sie möchten den Fischschwanz loswerden, stattdessen zwei Stützen haben, auf dem du wie Menschen laufen könntest, dass sich der Prinz in dich verlieben würde und dass du seine und unsterbliche Seele hast.

Hier hat die Hexe so laut und widerlich gelacht, dass die Kröte und die Schlangen zu Boden fielen und sich zu ihren Füßen wanden.

Przychodzisz w samą porępowiedziała czarownica. – Gdybyś przyszła jutro po wschodzie słońca, nie mogłabym ci dopomóc przed upływem roku. Przygotuję ci napój, musisz popłynąć z nim, zanim słońce wzejdzie, aż na ląd, usiąść na brzegu i wypić go, wtedy odpadnie ci ogon i skurczy się w to, co ludzie nazywają pięknymi nóżkami, ale to będzie bolało tak, jakby przeszył cię ostry miecz. Alle, którzy cię zobaczą, będą mówili, że jesteś najpiękniejszym ludzkim stworzeniem, jakie widzieli. Zachowasz swój powiewny chód, żadna tancerka nie potrafi tak się kołysać jak ty, ale za każdym krokiem, jaki uczynisz, du wirst den schmerz spüren, als ob du auf der schneide eines messers läufst, als ob du blutige Wunden hättest. Wenn du damit einverstanden bist, alles zu ertragen, Ich erfülle deinen Wunsch.

– So – antwortete die kleine Meerjungfrau mit zitternder Stimme und dachte an den Prinzen und die unsterbliche Seele.

– Aber denk drüber nach – sagte die Hexe – wenn du die menschliche Form bekommst, Du wirst nie wieder eine Meerjungfrau werden können. Du wirst niemals durch das Wasser zu deinen Schwestern und zum Schloss deines Vaters hinabsteigen können, und wenn du nicht die Liebe eines Prinzen gewinnst, jeżeli nie zapomni z twego powodu o swej matce i swoim ojcu, er wird sich nicht mit all seinen gedanken an dich binden, jeżeli ksiądz nie połączy waszych rąk tak, abyście się stali mężem i żoną, dusza twoja nie stanie się nieśmiertelna. Pierwszego ranka po zaślubinach księcia z inną pęknie ci serce i zamienisz się w pianę morską.

– Also will er – sagte die kleine Meerjungfrau und wurde blass.

Ale mnie musisz także zapłacić! – sagte die Hexe. – Und ich verlange nicht alles. Du hast die schönste Stimme von allen hier auf dem Meeresboden, du denkst, dass du den Prinzen damit bezaubern könntest, aber gib mir deine Stimme.

Zu, was ist das wertvollste was du hast, du wirst mir mein kostbares Getränk zurückzahlen. Denn ich muss diesem Getränk mein eigenes Blut hinzufügen, scharf wie ein zweischneidiges Schwert sein.

– Was bleibt mir übrig, wenn du meine Stimme wegnimmst? – fragte die Sirene.

-Twoja piękna postaćodpowiedziała czarownicatwój powiewny chód i wymowne oczy, którymi możesz oczarować ludzkie serce. No i cóż, straciłaś odwagę? Wysuń języczek, obetnę ci go jako zapłatę, a wtedy dostaniesz mocny napój.

Niech się stanie – sagte die Meerjungfrau, und die Hexe stellte den Kessel auf, um ein magisches Getränk zu machen.

– Sauberkeit ist oberstes Gebot – Sie sagte, Schrubben des Kessels mit Schläuchen, die sie zu einem Ball zusammengebunden hat; dann rieb sie ihre brust, von denen ein paar Tropfen schwarzen Blutes fielen; para tworzyła najdziwniejsze postaci, tak że strach brał patrzeć.

Co chwila dorzucała czarownica coś nowego do kotła, und als die Flüssigkeit gut kochte, es klang, als würde ein Krokodil weinen.

Endlich war das Getränk fertig, sah aus wie reinstes wasser.

Oto go masz! – powiedziała czarownica i obcięła jej język, i z tą chwilą mała syrenka straciła mowę, nie mogła ani śpiewać, noch sprechen.

Wenn die Polypen dich fangen wollten, gdy będziesz przechodziła przez mój las – sagte die Hexe – wlej na nie jedną kroplę napoju, a wtedy ich ramiona i palce rozpadną się na tysięczne kawałki. – A małej syrenie nie było to wcale potrzebne, Polypen sehen ein durchsichtiges Getränk, błyszczący w jej ręku jak świecąca gwiazda, cofały się przed nią przerażone. W ten sposób prędko przeszła przez las, przez bagno i przez rwące wiry. Widziała teraz zamek swojego ojca; światła w wielkiej sali tańca pogaszono, spali pewnie wszyscy, ale nie odważyła się tam pójść teraz, als sie stumm war und als sie sie beim Anruf verlassen sollte. Ihr Herz brach vor Schmerz. Sie ist in den Garten geschlüpft, zerwała z każdej grządki, która należała do jej sióstr, nach der blume, posłała ręką mnóstwo pocałunków w stronę zamku i wypłynęła na powierzchnię granatowej wody. Słońce jeszcze nie wzeszło, kiedy ujrzała zamek księcia i wdrapała się na wspaniałe, marmurowa schody. Księżyc świecił niezwykle jasno. Syrenka wypiła ostro palący napój i poczuła, jakby obosieczny miecz przeszył jej delikatne ciało, zemdlała i leżała jak martwa. Kiedy słońce rozbłysło nad wodą, ocknęła się i poczuła piekący ból, aber vor ihr war schön, der junge prinz, wpatrywać się w nią swymi czarnymi jak węgiel oczyma tak, dass sie nach unten geblickt haben muss; dann sah sie, że jej rybi ogon znikł i że miała najładniejsze, kleine weiße Beine, jakie tylko może mieć mała dziewczynka; ale była zupełnie naga i dlatego otuliła się swoimi długimi, gęstymi włosami. Książę spytał ją, kim jest i skąd się tu wzięła, lecz ona spojrzała na niego słodko, a jednocześnie żałośnie swymi ciemnoniebieskimi oczami, sie konnte nicht sprechen. Dann nahm er ihre Hand und führte sie zum Schloss. Przy każdym kroku, jak jej to przepowiedziała czarownica, sie fühlte Schmerzen, jakby chodziła po spiczastych szydłach i ostrych nożach, ale znosiła to chętnie; trzymając księcia za rękę stąpała tak lekko jak bańka mydlana, und er und alle anderen bewunderten ihren Charmeur, ein Kinderspiel.

Ubrano ją w kosztowne suknie z jedwabiu i muślinu, na zamku była najpiękniejszą ze wszystkich, aber sie war stumm und konnte weder singen noch sprechen. Schöne Sklaven, in Seide und Gold gekleidet, wystąpiły przed księciem i jego królewskimi rodzicami; jedna z nich śpiewała piękniej od wszystkich innych, a książę uśmiechał się do niej i klaskał w ręce. Wtedy małej syrenie zrobiło się smutno, Sie wusste, że dawniej mogła śpiewać o wiele piękniej, und sie dachte: “Aber, wenn er wüsste, dass ich meine Stimme für immer dafür gegeben habe, um bei ihm sein zu können!”

Niewolnice tańczyły pięknie, kołysząc się w takt cichej muzyki; wtedy syrena wzniosła w górę cudne białe ramiona, stanęła na palcach i popłynęła po posadzce; tańczyła tak, jak nikt dotychczas nie tańczył; przy każdym poruszeniu piękność jej była bardziej widoczna, und ihre Augen sprachen beredter zu den Herzen als der Gesang der Sklaven. Alle waren begeistert, besonders der Prinz, der sie sein kleines Sammlerstück nannte, und sie hat weiter getanzt, chociaż za każdym razem, kiedy jej noga dotykała ziemi, sie fühlte Schmerzen, jakby stąpała po ostrych nożach.

Książę powiedział, że musi pozostać przy nim na zawsze, i pozwolił jej spać pod swoimi drzwiami na aksamitnych poduszkach. Kazał jej zrobić męskie ubranie, aby mu towarzyszyła w konnych wycieczkach.

Sie ritten durch duftende Wälder, wo grüne Äste ihre Schultern treffen, und die kleinen Vögel sangen im Grün der Blätter. Sie kletterten auf hohe Berge und obwohl ihre zarten Beine bluteten, konnte es jeder sehen, śmiała się i biegała za nim aż tam, wo die Wolken unter ihnen dahinflogen wie Vogelschwärme, die in warme Länder flogen.

Nur nachts im Fürstenpalast, kiedy inni spali, sie trat auf eine breite Marmortreppe, sie kühlte ihre brennenden Beine im kalten Meerwasser und dachte an ihre, da unten im Meer.

Pewnej nocy jej siostry trzymając się za ręce wynurzyły się z wody i śpiewały tak smutnie, mała syrena przesłała im ręką pozdrowienia, a one poznały ją i opowiedziały, jak bardzo ich wszystkich zasmuciła. Odtąd odwiedzały ją codziennie, a jednej nocy zobaczyła w dali starą babkę, która od wielu lat nie była ponad morzem, i króla mórz w koronie na głowie. Sie streckten ihr die Hände entgegen, ale nie odważyli się podpłynąć blisko lądu jak siostry. Z dnia na dzień książę coraz bardziej cenił małą syrenkę i pokochał ją tak, jak się kocha dobre, Liebes Baby, ale nie przychodziło mu wcale na myśl, aby uczynić z niej królową, a przecież musiała zostać jego żoną, aby zdobyć nieśmiertelną duszę, sonst wird er am Tag seiner Hochzeit zu Meeresschaum…

“Liebst du mich nicht mehr als alle anderen!” – die Augen der Sirene schienen zu sprechen, als er sie in seine Arme nahm und ihre schöne Stirn küsste.

– So, ty jesteś mi najdroższamówił książębo ty masz najlepsze serce ze wszystkich, ty jesteś mi najwierniejsza i jesteś podobna do jednej młodej dziewczyny, którą kiedyś widziałem, ale której pewnie już nigdy nie zobaczę. Byłem na tonącym statku, fale rzuciły mnie na brzeg, przed świątynię, gdzie wiele dziewcząt służyło Bogu; der Jüngste hat mich am Ufer gefunden und mir das Leben gerettet, Ich habe sie nur zweimal gesehen, jest jedyną istotą, którą na tym świecie mógłbym pokochać, ale ty jesteś do niej podobna, ledwie że nie zacierasz jej obrazu w mojej duszy; ona jest poświęcona Bogu i dlatego jakaś dobra gwiazda zesłała mi ciebie, wir werden nie auflegen.

“Aber, Er weiss es nicht, dass ich ihm das Leben gerettet habe – dachte die Sirene – Ich trug ihn über das Meer in den Wald, wo der tempel steht, siedziałam okryta morską pianą i czekałam, aż przyjdą ludzie. Ich habe ein wunderschönes Mädchen gesehen, którą on kocha bardziej ode mnie. – I mała syrena westchnęła głęboko, gdyż płakać nie mogła. – Ta dziewczyna jest poświęcona Bogu, nigdy nie wróci do świata, nie spotkają się nigdy, a ja jestem przy nim, Ich sehe ihn jeden Tag, Ich werde auf ihn aufpassen, Ich werde ihn lieben, Ich werde ihm mein Leben widmen!”

Lecz oto rozeszła się wieść, dass der Prinz die schöne Tochter des Königs eines Nachbarlandes heiraten soll, i dlatego tak wspaniale wyposażył swój statek. Es wurde gesagt, dass der Prinz die Ländereien des Königs eines Nachbarlandes sehen wird, er würde das große Gefolge mitnehmen, aber tatsächlich ging er, um seine Tochter zu treffen. Die Sirene schüttelte den Kopf und lachte, sie kannte die Gedanken des Prinzen viel besser als alle anderen.

Muszę jechaćpowiedział do niej. – Mam zobaczyć piękną księżniczkę, moi rodzice tego pragną, aber sie werden mich nie zwingen, abym ją wprowadził do domu jako moją żonę; nie mogę jej kochać, bo nie jest podobna do pięknej dziewczyny ze świątyni, du bist wie; wenn ich heiraten würde, Ich hätte lieber dich, mein du baby, es gibt keinen Fund, mit deinen ausdrucksstarken Augen. – I całował jej czerwone usta, bawił się jej długimi włosami i kładł swoją głowę na jej sercu, które marzyło o ludzkim szczęściu i nieśmiertelnej duszy.

– Schließlich hast du keine Angst vor Wasser, mein kleiner stummer – sagte der Prinz, als sie auf einem großen Schiff standen, der sie in ein Nachbarland gefahren hat; er erzählte ihr vom Sturm und der Ruhe des Meeres, o dziwnych rybach w głębinach morza i o tym, co tam widzi nurek, a ona słysząc to uśmiechała się, wiedziała przecież lepiej niż ktokolwiek inny, jak wygląda dno morza.

W jasną księżycową noc, kiedy wszyscy spali na okręcie, nie wyłączając sternika stojącego przy sterze, syrena siedziała na dziobie statku i patrzyła w głąb. Wydawało jej się, dass er durch die Klarheit des Wassers das Schloss seines Vaters sehen konnte, und auf dem höchsten Turm stand eine alte Großmutter mit einer silbernen Krone auf dem Kopf und blickte durch den rauschenden Wasserstrahl hinauf, auf den Boden des Schiffes.

Dann tauchten ihre Schwestern aus dem Wasser auf, sie sahen sie traurig an und rang ihre weißen Hände, a ona wychylała się do nich z uśmiechem i chciała im opowiedzieć, jak jej się dobrze wiedzie i jaka jest szczęśliwa, ale nadszedł chłopiec okrętowy, siostry zanurzyły się w wodę, a chłopiec był pewien, że biel, którą widział, to piana morska. Następnego ranka statek przypłynął do przystani wspaniałej stolicy sąsiedniego państwa.

Alle Glocken läuteten in den Kirchen, z wysokich wież grzmiały trąby, und die Soldaten standen mit wehenden Fahnen und leuchtenden Bajonetten. Jeden Tag gab es einen anderen Feiertag. Die Bälle und Partys folgten einander, ale księżniczki wciąż jeszcze nie było, wurde gesagt, że przebywała daleko od rodzinnego miasta, wychowała się bowiem w klasztorze i ćwiczyła się tam we wszelkich królewskich cnotach. Endlich ist sie angekommen. Mała syrena bardzo pragnęła ją ujrzeć i musiała przyznać, że nigdy jeszcze nie widziała tak uroczej istoty. Płeć miała delikatną i piękną, und unter langen dunklen Wimpern lächelten dunkelblaue, aufrichtige Augen.

To jesteś ty – sagte der Prinz. – To ty mnie uratowałaś, kiedy leżałem jak martwy na brzegu. – I chwycił swoją zarumienioną narzeczoną w ramiona. – Aber, jestem zbyt szczęśliwy! – sagte er zur Sirene. – Mein geilster Traum wurde wahr! Wahrheit, dass du mit meinem Glück glücklich bist, weil du mich am meisten liebst! – A mała syrena pocałowała go w rękę i myślała, że serce już jej pęka. Poranek po jego weselu będzie przecież dniem jej śmierci, Verwandlungen in Meeresschaum.

Wszystkie dzwony dzwoniły w kościołach, heroldowie jeździli po ulicach i obwieszczali zaślubiny. Na wszystkich ołtarzach płonęły srebrne lampy napełnione wonnym olejem, Priester trugen Weihrauchfässer, a państwo młodzi trzymając się za ręce odebrali błogosławieństwo samego biskupa. Mała syrena ubrana w złoto i jedwabie niosła tren panny młodej, ale jej uszy nie słyszały uroczystej muzyki, jej oczy nie widziały świętej ceremonii; sie dachte an die Nacht ihres Todes, über das Glück, die sie verloren hat. Jeszcze tego samego wieczoru państwo młodzi weszli na pokład okrętu; die Kanonen feuerten, alle Banner haben geschwenkt, a pośrodku stał królewski namiot ze złota i purpury, übersät mit den schönsten Kissen, tam miała spać młoda para w cichą, coole Nacht. Die Segel wehten im Wind und das Schiff segelte leicht und ruhig in der klaren See.

Gdy się ściemniło, zapalono kolorowe lampy i marynarze tańczyli wesołe tańce na pokładzie. Mała syrena przypomniała sobie chwilę, als sie zum ersten Mal aus dem Meer auftauchte und den gleichen fröhlichen Urlaub sah.

Und dann tanzte sie zwischen den anderen und schwebte leicht wie eine Schwalbe, alle

sie schwärmten von ihr, weil sie noch nie so schön getanzt hat. Bei jedem Schritt stachen scharfe Messer in ihre zarten Füße, ale nie czuła tego, o wiele boleśniej kłuło ją serce. Sie wusste, dass sie den letzten Abend damit verbringt, dla którego porzuciła rodzinę i ojczyznę, oddała piękny głos i znosiła codziennie niezliczone męki, podczas gdy on nawet tego nie przeczuwał. Była to ostatnia noc, kiedy oddychała tym samym co on powietrzem; Sie sah den Sternenhimmel und die tiefe See; jetzt würde die ewige Nacht über sie kommen, ohne Gedanken und ohne Träume, weil sie keine unsterbliche Seele hatte und sie nie wieder bekommen konnte. Und bis spät in die Nacht war Freude und Fröhlichkeit auf dem Schiff, die Meerjungfrau tanzte und lachte und fühlte den Tod in ihrem Herzen. Der Prinz hat seine schöne Braut geküsst, a ona bawiła się jego czarnymi włosami i razem udali się na spoczynek do wspaniałego namiotu. Na statku zapanowała cisza i spokój; tylko sternik stał przy sterze; syrenka oparła się białymi dłońmi o poręcz statku i spoglądała na wschód, ku jutrzence; Sie wusste, że zabije ją pierwszy promień słońca. Wtedy ujrzała siostry wyłaniające się z morza, były blade jak ona, ich długie, piękne włosy nie powiewały już na wietrze, były obcięte.

Oddałyśmy je czarownicy, aby uratowała tej nocy twoje życie. Sie hat uns ein Messer gegeben, oto jest! Kannst du sehen, jaki jest ostry? Zanim wzejdzie słońce, musisz przebić nim serce księcia i kiedy gorąca krew opryska twoje nogi, wird zu einem Schwanz wachsen, du wirst wieder eine Meerjungfrau und kannst ins Wasser gehen, zu uns, und lebe dreihundert Jahre, zanim nie zmienisz się w martwą, salziger Meeresschaum. Sich beeilen, du oder er muss sterben, bevor die Sonne aufgeht.

Unsere alte Oma macht sich solche Sorgen, dass ihr weißes Haar ausfiel, gerade als unserer unter die Schere der Hexe fiel.

Zabij księcia i wracaj do domu. Sich beeilen, siehst du einen roten streifen am himmel? Die Sonne geht in ein paar Minuten auf und dann wirst du sterben! – Sie seufzten tief und stürzten sich in die Wellen. Mała syrena odsunęła purpurową zasłonę namiotu i ujrzała piękną pannę młodą śpiącą z głową wspartą na piersi księcia; schyliła się i pocałowała go w cudne czoło, spojrzała w niebo, gdzie coraz jaśniej świeciła jutrzenka, spojrzała na ostry nóż i znowu zwróciła oczy na księcia, który we śnie wymówił imię swojej oblubienicy, tylko ona żyła w jego myślach; nóż zadrżał w ręku syreny, odrzuciła go daleko w fale, które zabłysły czerwonym blaskiem; tam gdzie nóż upadł, wydawało się, że krople krwi wytryskują z wody. Noch einmal sah sie den Prinzen traurig an, a potem skoczyła ze statku do morza i czuła, wie ihr Körper zu Schaum wird.

Jetzt ist die Sonne über dem Meer aufgegangen, promienie jego padały tak łagodnie, Erhitzen des tödlich kalten Meeresschaums, mała syrenka nie czuła wcale śmierci, ujrzała jasne słońce, a wysoko nad nią unosiły się tysiące pięknych, transparente Kreaturen. Durch diese Kreaturen konnte sie die weißen Segel des Schiffes und rote Wolken am Himmel sehen; die Stimmen dieser Wesen waren eine Melodie, aber so zart, dass kein menschliches Ohr sie hören konnte, so gut wie kein irdisches Auge sie sehen konnte, ohne Flügel, mit eigener Leichtigkeit, sie schwebten in der luft. Die kleine Meerjungfrau sah, dass er einen Körper wie sie hat, und stieg immer höher vom Schaum aufwärts.

– Wohin gehe ich? – Sie fragte, und ihre Stimme klang wie die Stimme dieser wunderbaren Geister, so erstaunlich, dass ihm keine irdische Musik nacheifern könnte.

– An die Tochter der Lüfte! – odpowiedziały tamte. – Syreny nie mają nieśmiertelnej duszy i nie mogą jej mieć, chyba że zdobędą miłość człowieka. Jej wieczne trwanie zależy od obcych mocy. Córy powietrza także nie mają wiecznej duszy, aber durch gute Taten können sie es sich verdienen. Wir fliegen in warme Länder, wo die Pest Menschen tötet; tam niesiemy ożywczy chłód. Rozpylamy w powietrzu zapach kwiatów, koimy i leczymy. Kiedy przez trzysta lat dążyć będziemy do tego, nach besten Kräften Gutes tun, wtedy osiągniemy nieśmiertelność i będziemy brały udział w ludzkim wiecznym szczęściu. Arme kleine Meerjungfrau, du hast mit ganzem Herzen das gleiche Ziel verfolgt wie wir! Cierpiałaś tak jak my i wzniosłaś się do świata powietrznych duchów, a po trzystu latach możesz przez dobre uczynki zdobyć nieśmiertelną duszę. Mała syrena wzniosła ku Bożemu słonku białe ramiona i po raz pierwszy poczuła w oczach łzy. Auf dem Schiff kam wieder Leben und Hektik, syrena widziała księcia wraz z jego piękną małżonką, jak szukał jej; spoglądali smętnie na pieniącą się wodę, jak gdyby wiedzieli, że syrenka rzuciła się na fale. Und sie küsste die Braut unmerklich auf die Stirn, uśmiechając się do księcia i wraz z innymi dziećmi powietrza wzniosła się ku górze, ku różowym obłokom szybującym w powietrzu.

– In dreihundert Jahren werden wir zum Reich Gottes aufsteigen!

– Wir können noch früher da sein! – flüsterte eines der jenseitigen Wesen. – Unsichtbar, dostajemy się do domów ludzi, gdzie są dzieci, i widok każdego dziecka sprawiającego swoim rodzicom radość i zasługującego na ich miłość skraca czas naszej próby. Das Kind weiß es nicht, wenn wir durch den raum fliegen, a gdy się uśmiechamy z radości, jaką nam sprawiło, Bóg odlicza nam jeden rok z trzystu lat; ale jeśli napotkamy niegrzeczne i złe dziecko, wir vergießen Tränen der Trauer, und jede Träne verlängert unsere Prüfung um einen Tag!