Lítil hafmeyja

Lítil hafmeyja

Hans Christian Andersen

Daleko na morzu woda jest tak błękitna jak płatki najpiękniejszych bławatków i tak przezroczysta jak najczystsze szkło, en það er mjög djúpt, svo djúpt, að ekkert akkeri nái botni; trzeba by ustawić wiele wież kościelnych jedne na drugich, aby sięgnęły od dna aż ponad wodę. Tam na dole mieszka lud morski. Ale nie myślcie, że jest tam tylko nagie, piaszczyste dno, nierosną tam najpiękniejsze drzewa i rośliny o łodygach i liściach tak giętkich, że poruszają się przy najlżejszym ruchu wody tak jak żywe stworzenia.

Allir fiskar, smáir sem stórir, flökta á milli greinanna eins og fuglar í loftinu. W najgłębszym miejscu stoi zamek króla mórz mury ma z koralu, wysokie spiczaste okna z najczystszego bursztynu, a dach tworzą muszle, które otwierają się i zamykają, w miarę jak faluje woda; wygląda to prześlicznie, því að það eru geislandi perlur í hverri skel, einn og einn væri fjársjóður í konungskórónu. Konungur hafsins, þarna niðri, był od wielu lat wdowcem, a jego stara matka zajmowała się gospodarstwem; była to mądra kobieta, ale dumna ze swego pochodzenia i dlatego nosiła w ogonie dwanaście ostryg, gdy inne wykwintne damy mogły nosić tylko sześć.

En annars var hún virðuleg, því hún elskaði mjög litlar sjávarprinsessur, barnabarn þeirra. Þeir voru sex, wszystkie były ładne, en sá yngsti var fallegastur þeirra allra, cerę miała tak przezroczystą i delikatną jak płatek róży, augu eins blá og dýpsta hafið, en eins og hinir hafði það enga fætur, líkami hennar endaði í fiskhala.

Przez cały długi dzień dzieci mogły się bawić na dole w zamku, gdzie żywe kwiaty wyrastały wszędzie ze ścian. Stórt opnað, gulbrúnar gluggar og svo synti fiskur upp að þeim, eins og svalir koma til okkar, þegar við opnum gluggana, ale ryby przypływały zupełnie blisko do małych księżniczek, þeir átu af hendi sér og létu strjúka sér.

Przed zamkiem był duży ogród z płomiennoczerwonymi i ciemnobłękitnymi drzewami, owoce błyszczały jak złoto, og blómin eins og logandi eldur og héldu áfram að hreyfa stilka og lauf.

Grunt tworzył najdelikatniejszy piasek, niebieski jak płomień siarki. Nad wszystkim zaś unosił się cudowny, blár ljómi, wydawać się mogło raczej, że jesteśmy wysoko w powietrzu i że mamy pod sobą i nad sobą tylko niebo, og ekki, að það sé hafsbotninn. Þegar enginn vindur var, maður sá sólina; wyglądało ono jak purpurowy kwiat, z którego kielicha lało się światło. Każda z małych księżniczek miała w ogrodzie swoją grządkę, na której mogła sadzić i kopać, jak jej się podobało; jedna nadała swojej kształt wieloryba, inna wolała, by jej grządka przypominała małą syrenę, ale najmłodsza zrobiła swoją grządkę zupełnie okrągłą jak słońce i zasadziła na niej tylko czerwone kwiaty, tak czerwone jak słońce. Była ona niezwykłym dzieckiem, rólegur og hugsi; á meðan hinar systurnar skreyttu rúmin sín með undarlegustu hlutum, które znajdowały w zatopionych okrętach, ona prócz czerwonych kwiatów, podobnych do słońca tam w górze, wybrała sobie tylko jeden posąg. Był to przepiękny chłopiec, wyrzeźbiony z białego marmuru, sem féll til botns þegar skipið sökk. Hafmeyjan plantaði rauðum grátviði við hlið styttunnar, sem varð fallegt og hengdi sveigjanlegar greinar sínar upp á sandinn, blár botn, gdzie cień zdawał się fioletowy i kołysał się bezustannie, tak samo jak gałęzie; wyglądało to, jak gdyby wierzchołek i korzenie bawiły się w pocałunki. Nie było dla syrenki większej radości, jak słuchać o świecie ludzi mieszkających w górze; stara babka musiała wszystko opowiadać, co wiedziała o statkach i miastach, ludziach i zwierzętach, wydawało jej się to cudownie piękne, że tam na górze, hvernig á að heyra um heim fólksins sem býr fyrir ofan, hvernig á að heyra um heim fólksins sem býr fyrir ofan; hvernig á að heyra um heim fólksins sem býr fyrir ofan – hvernig á að heyra um heim fólksins sem býr fyrir ofan, hvernig á að heyra um heim fólksins sem býr fyrir ofan, hvernig á að heyra um heim fólksins sem býr fyrir ofan, tam tak głośno i pięknie śpiewają, aż rozkoszą jest słuchać; miały to być ptaszki, ale babka nazywała je rybami, hvernig á að heyra um heim fólksins sem býr fyrir ofan, þeir höfðu aldrei séð fugl.

Kiedy skończycie piętnaście lat – sagði amma – pozwolę wam wynurzyć się z wody i będziecie mogły usiąść na skałach i patrzeć przy blasku księżyca na wielkie przepływające okręty, og þú munt sjá skóga og borgina!

Następnego roku jedna z sióstr skończy piętnaście lat, ale inne?…

Każda z nich była o rok młodsza od poprzedniej, þannig að sú yngsta átti enn fimm ár í viðbót á undan henni, kiedy będzie mogła wypłynąć na powierzchnię i zobaczyć świat. Ale jedna siostra obiecywała drugiej opowiedzieć o tym, co widziała pierwszego dnia i co uważała za najładniejsze, bo stara babka nie opowiedziała im jeszcze wszystkiego i pozostało jeszcze tyle rzeczy, o których chciały się dowiedzieć. Żadna nie była tak niecierpliwa jak najmłodsza, ta właśnie, która musiała najdłużej czekać i która była taka cicha i zamyślona. Czasami w nocy stawała przy otwartym oknie i patrzyła w górę poprzez ciemnobłękitne morze, gdzie ryby pluskały swymi płetwami i ogonami.

Widziała księżyc i gwiazdy, połyskiwały wprawdzie bardzo słabo, ale poprzez wodę wydawały się blade i o wiele większe, en við höldum; eins og svart ský rann undir þeim, syrena wiedziała, że to jest albo wieloryb, albo statek z wieloma ludźmi, przepływający nad zamkiem; z pewnością nie wiedzieli oni, że śliczna, mała syrena stała tam na dole i wyciągała białe ręce do okrętu.

Loks varð elsta prinsessan fimmtán ára og gat komið upp á yfirborðið. Þegar hún kom aftur, miała do opowiedzenia tysiące rzeczy, en hún gerði það, że najpiękniej jest leżeć na piaszczystym brzegu w blasku księżyca, kiedy morze jest spokojne, w pobliżu zatoki i wielkiego miasta, gdzie światła błyszczą jak tysiące gwiazd; hlusta á tónlist, gwaru ludzi, turkotu pojazdów; patrzeć na liczne wieże i iglice, að hlusta, hvernig kirkjuklukkur hringja; bara vegna þess að hún gat ekki verið þarna, henni líkaði það best. En, jakże przysłuchiwała się tym opowiadaniom najmłodsza siostra! Kiedy potem wieczorem stała przy otwartym oknie i patrzyła w ciemnobłękitną wodę, myślała o wielkim mieście, o ruchu i gwarze, i wtedy wydawało jej się, þangað til hér má heyra kirkjuklukkuhljóm.

W rok potem druga siostra otrzymała pozwolenie wydostania się nad wodę i popłynięcia, dokąd będzie chciała. Það kom bara í ljós þá, þegar sólin var að setjast, i tę chwilę uważała za najpiękniejszą. Całe niebo wyglądało jak złoto, sagði hún, og skýin – ich piękności nie mogła dość opisać; płynęły nad nią czerwone i fioletowe, en það rann miklu hraðar en þeir, jak długi biały welon, stado dzikich łabędzi wprost w słońce; i ona płynęła do słońca, en sólin fór niður, a różany odblask zgasł na powierzchni morza i w obłokach. W rok później siostra wypłynęła w górę, ta była najodważniejsza i dlatego popłynęła aż do wielkiej rzeki, która wpadała do morza. Widziała śliczne, grænar hæðir þaktar vínekrum, læsingar, stórhýsi meðal yndislegra skóga; heyrði hún, eins og fuglarnir sungu, og sólin hitnaði svo mikið, að hún þurfti oft að sökkva sér í vatnið, til að kæla bólguandlitið. W małej zatoczce spotkała całą gromadę małych ludzkich dzieci; biegały zupełnie nago dookoła i pluskały się w wodzie, chciała się z nimi bawić, ale uciekły przerażone i wtedy przyszło małe, czarne zwierzątko, był to pies, ale ona nigdy jeszcze nie widziała psa, a szczekał tak strasznie, że przestraszyła się go i uciekła na otwarte morze. En hann mun aldrei gleyma dásamlegu skógunum, grænar hæðir og sæt börn, sem flaut í vatninu, þó þeir hafi ekki fiskhala. Czwarta siostra nie była taka odważna, została na pełnym morzu i mówiła, að þar væri fegurst; þú getur séð marga kílómetra af rými í kringum þig, og himinninn teygir sig eins og mikil glerbjalla. Hún sá skipin, en úr fjarlægð litu þeir út eins og mávar; zabawne delfiny fikały koziołki, a wielkie wieloryby parskały wodą z dziurek od nosa. Wyglądało to jak tysiące fontann dookoła.

Przyszła kolej na piątą siostrę; jej urodziny wypadały właśnie w zimie, i dlatego widziała to, czego inne nie widziały. Sjórinn var alveg grænn og miklir ísjakar fljóta allt í kring.

Hún sagði, að hver þeirra væri eins og perla, ok voru þó margir, miklu stærri en kirkjuturnar, sem menn byggja. Þeir birtust í undarlegustu myndum og tindruðu eins og demantar. Hún settist á þann stærsta þeirra, allir sjómenn hringdu ísjakanum í hryllingi, sem hún sat á, a wiatr bawił się jej długimi włosami. Pod wieczór niebo zaciągnęło się chmurami, błyskało i grzmiało, góry lodowe na czarnym morzu wznosiły się i połyskiwały w jaskrawym blasku błyskawic. Na wszystkich okrętach zwinięto żagle, ogarnął wszystkich strach i przerażenie, ale ona siedziała spokojnie na pływającej górze lodowej i widziała niebieską błyskawicę, spadającą zygzakiem na błyszczące morze.Gdy która z sióstr wypływała po raz pierwszy na morze, zachwycona była nowością i pięknem tego, það sem hún sá, ale ponieważ teraz jako dorosłe dziewczyny mogły wypływać na morze, hvenær sem þeir vildu, þeim var sama um það lengur, þeir þráðu að fara heim aftur og töluðu mánuði síðar, að það sé fallegast þarna niðri og að húsið sé best. Oft á kvöldin héldust allar systurnar í hendur og risu upp í röð hátt í vatninu; þeir höfðu fallegar raddir, piękniejsze niż jakikolwiek człowiek, a kiedy zbierało się na burzę i myślały, að skipin myndu hrapa, þeir komu til skipsins og sungu um það, hversu fallegt það er á sjávarbotni, spurðu þeir sjómenn, að þeir séu ekki hræddir við að fara niður; ale ci nie rozumieli ich słów i myśleli, że to burza szumi, engu að síður myndu þeir ekki sjá undur hafsbotnsins, því þegar skipið var að sökkva, ludzie tonęli i przybywali już tylko jako trupy do zamku morskiego króla. Þegar systurnar syntu um kvöldið hönd í hönd upp á yfirborð hafsins, litla systir þeirra var skilin eftir algjörlega ein og tilfinning, að henni finnst gaman að gráta, en hafmeyjar þekkja ekki tár og þjást því miklu meira.

– En, kiedy już będę miała piętnaście lat! – mówiła. – ég veit, że pokocham ten świat i ludzi, którzy tam mieszkają!

Loksins varð hún fimmtán ára.

– Hér ferðu þínar eigin leiðir – sagði amma, gamla drottningar ekkja. – Koma, niech cię ubiorę tak jak twoje siostry. – I włożyła jej na włosy wianek z białych lilii, każdy płatek kwiatu był połową perły, potem przymocowała księżniczce do ogona osiem dużych ostryg na znak jej wysokiego pochodzenia.

– Þau voru – sagði sírenan.

– Þú verður að þjást, að líta verðugur út – svaraði amma.

En, hversu ákaft lítil hafmeyja myndi kasta af sér allri þessari dýrð og losa sig við þungan krans; rauð blóm úr garðinum hennar myndu skreyta hana miklu flottari, en hún þorði ekki að gera það.

– Bless – sagði hún og reis tær og rann eins og sápukúla fyrir ofan vatnsyfirborðið.

Um leið og hún lyfti höfðinu upp úr vatninu, sólin fór niður, en skýin glitraðu samt sem rósir og gull, a w różowym powietrzu błyszczała wieczorna gwiazda, jasna i piękna; powietrze było łagodne i świeże, lygnan sjó. Stórt þriggja mastra skip stóð skammt frá, tylko jeden żagiel był rozwinięty, því þar var ekki hinn minnsti vindur, og voru sjómenn í sveitunum. Tónlist og söngur hljómaði, a w miarę jak się ściemniało, zapalano setki kolorowych latarni; wyglądało tak, jakby w powietrzu powiewały flagi wszystkich narodów. Mała syrena podpłynęła tuż do okienka i za każdym razem, kiedy woda podnosiła ją do góry, hún sá í gegnum gegnsæju rúðurnar að innan, þar sem margt fallega klætt fólk stóð, en allra fegurstur var hinn ungi prins hins mikla, svört augu; nie miał na pewno więcej niż szesnaście lat, i to właśnie jego urodziny obchodzono z taką paradą. Marynarze tańczyli na pokładzie, og er prinsinn ungi gekk út til þeirra, óteljandi eldflaugum skotið upp í loftið, þeir ljómuðu eins og bjartur dagur, tak że mała syrena przestraszyła się i schowała pod wodę, ale zaraz potem wysunęła znowu głowę i wtedy wydawało jej się, że spadają na nią wszystkie gwiazdy z nieba. Nigdy dotąd nie widziała sztucznych ogni.

Stóru sólirnar hvessuðu að snúast, dásamlegt, eldheitir fiskar flugu út í bláa loftið, og allt þetta endurspeglaðist í kyrrlátu andrúmsloftinu, rólegur sjór. Na samym statku było tak jasno, hver daggardropi var sýnilegur, hvað þá fólk. Og hversu fallegur var ungi prinsinn, hann var að kreista hendur fólks, hann brosti glaðlega, og tónlist hljómaði í dýrðinni nóttinni.

Það var þegar seint, en litla hafmeyjan gat ekki tekið augun af skipinu og fallega prinsinum. Slökkt var á lituðu ljósunum, rakiety przestały tryskać w górę, nie słychać było wystrzałów, tylko w głębi morza coś szumiało i grzmiało. Hafmeyjan sat í vatninu og ruggaðist upp og niður, tak że mogła zaglądać do kajuty; skipið fór hraðar, sigla eftir segli var rúllað út, öldurnar urðu sterkari og sterkari, nadciągały wielkie chmury i w oddali błyskało. Cóż to będzie za straszna burza! Sjómennirnir lögðu því saman seglin. Skipið mikla sveif, hann var að renna á ólgusjó; öldurnar risu eins og miklar, czarne góry usiłując runąć na maszty, lecz statek zanurzał się tylko między wysokie bałwany, jak łabędź, i znowu wypływał na powierzchnię spiętrzonej wody. Syrenę bawił ten widok, ale żeglarze byli innego zdania. Skipið brakaði og stundi, þykku bjálkarnir beygðust undir miklu höggi öldunnar, mastrið brotnaði í miðjunni eins og reyr, skipið hallaðist til hliðar og vatn fór að streyma inn. Nú fyrst tók hafmeyjan eftir því, að fólk væri í hættu; hún varð að vera á eigin spýtur að bjálkum og plankum skipsins, fljótandi í vatni. Það var alveg myrkur um stund, svo að ekkert sést, en þegar það blikkaði á eftir, zrobiło się znowu jasno i mogła rozpoznać wszystkich na statku. Każdy myślał tylko o sobie, a syrenka szukała przede wszystkim księcia i kiedy statek zaczął już tonąć, tók hún eftir því, jak się pogrążał w głębokiej wodzie. W pierwszej chwili ucieszyła się bardzo, że oto pójdzie na dno, do niej, ale potem przyszło jej na myśl, że przecież ludzie nie mogą żyć w wodzie i że książę dostanie się na zamek jej ojca jedynie jako trup. “Nei, on nie może umrzeć” – pomyślała. I przepłynęła pomiędzy belkami i deskami, unoszącymi się na wodzie, að gleyma alveg, że mogą ją zmiażdżyć, zanurzała się głęboko w wodę i wznosiła znowu na falach; w ten sposób udało się jej dotrzeć do młodego księcia, który nie mógł już utrzymać się na wzburzonym morzu; ręce i nogi zaczynały mu omdlewać, piękne oczy zamknęły się; gdyby mała syrena nie przybyła do niego, þyrfti að deyja. Hún hélt höfði hans yfir vatninu og lét öldurnar fljóta, þar sem þeir vildu.

Nad ranem burza przeszła; ze statku nie zostało ani śladu; słońce wzeszło czerwone i jarzące nad wodą.

Wydawało się przy jego świetle, że policzki księcia nabierają życia, ale oczy pozostały zamknięte; syrena pocałowała go w wysokie, piękne czoło i odgarnęła jego mokre włosy; wydawało jej się, że był podobny do marmurowego posągu w jej małym ogródku, pocałowała go jeszcze raz, życząc mu, aby odzyskał przytomność.

A wreszcie zobaczyła przed sobą stały ląd, hár, blá fjöll, na których wierzchołkach lśnił biały śnieg, jak gdyby spoczywały tam łabędzie; það voru yndislegir niðri á ströndinni, zielone lasy, a wśród nich stał gmachkościół czy też klasztor, co trudno było odróżnić. W ogrodzie rosły cytrynowe i pomarańczowe drzewa, a przed bramą stały wysokie palmy. Morze tworzyło tu małą, cichą, ale głęboką zatokę, która błyszczała jak zwierciadło i kończyła się pod skałą ławicą ślicznego, hvítur sandur; hér kom hafmeyja með fallegum prins og lagði hann svona á sandinn, þannig að höfuðið er hærra, í heitu sólskini.

Í stóru, białym gmachu zabrzmiały dzwony i do ogrodu przyszło dużo młodych dziewcząt. Svo hvarf sírenan aftur, of háir steinar standa upp úr vatninu, hún huldi hár sitt og brjóst með blautri froðu, svo að enginn tæki eftir litla andlitinu hennar, og hún fylgdist vel með, kto zbliży się do biednego księcia. Brátt kom ung stúlka til hans; í fyrstu virtist hún óttaslegin, en bara í smá stund; svo kom hún með fólk inn og sírenan sá það, að prinsinn vakni aftur til lífsins, að hann brosi til allra í kringum sig; aðeins til hennar brosti hann ekki, því hann vissi það alls ekki, að hún bjargaði honum.

Zasmuciła się syrena i kiedy księcia wprowadzono do dużego gmachu, zanurzyła się zmartwiona w wodę i wróciła do domu, til kastala föður síns.

Litla hafmeyjan var alltaf róleg og hugsi, en nú er orðið enn rólegra. Systurnar spurðu hana, co widziała po raz pierwszy na powierzchni morza, en hún sagði þeim ekkert.

Oft á kvöldin eða á morgnana fór hún á þennan stað, þar sem hún yfirgaf prinsinn. Hún sá, hvernig ávöxturinn í garðinum þroskaðist, hún sá, jak je zrywano, hún sá, jak na wysokich górach tajał śnieg, ale księcia nie widziała, i dlatego wracała do domu za każdym razem coraz bardziej smutna.

Eina huggun hennar var að sitja í bakgarðinum og setja handleggina utan um marmarastyttuna, sem var eins og prins, en hún hlúði ekki lengur að blómunum sínum, þeir óx villtir, langir stilkar þeirra og blöð samofin greinum trjánna svona, að það væri alveg dimmt í þessu kjarri…

Loks gat litla hafmeyjan ekki lengur leynt sorg sinni og sagði einni systur sinni frá því, od niej zaś dowiedziały się wkrótce wszystkie inne, ale nie wiedział o tym nikt więcej prócz księżniczek i paru innych syren, które zwierzyły się z tą tajemnicą tylko swoim najlepszym przyjaciółkom. Jedna z syren miała dokładne wiadomości o księciu; ona również widziała święto na okręcie, hún vissi, skąd książę pochodzi i gdzie leży jego królestwo.

– Láttu ekki svona, litla systir! – sögðu hinar prinsessurnar og föðmuðust hver aðra og sigldu út á yfirborð hafsins á þeim stað, þar sem þeir vissu, at kastali prinsins stóð.

Był zbudowany z jasnożółtego, błyszczącego kamienia, miał szerokie, marmurowe schody, prowadzące do samego morza. Dásamlegt, gylltar hvelfingar risu á þakinu, og á milli dálka, umhverfis alla bygginguna, það voru marmarastyttur, sem virtist lifandi. Stórfengleg herbergi sáust í gegnum hálfgagnsær gler háu glugganna, gdzie wisiały drogie jedwabne zasłony i dywany, a wszystkie ściany ozdobione były wielkimi obrazami, których widok sprawiał prawdziwą rozkosz. Pośrodku największej sali pluskała duża fontanna, strumienie wznosiły się aż do szklanej kopuły w suficie, słońce odbijało się w wodzie i oświetlało wspaniałe rośliny, vaxa í frábærri laug.

Svo nú vissi hafmeyjan, þar sem prinsinn býr, og oft á kvöldin og á næturnar birtist hún hér á vatninu; það synti miklu nær ströndinni, niż mogła się odważyć każda inna syrena; rann um þröngan farveg upp að hinu stórfenglega, marmara svalir, varpa löngum skugga yfir vatnið.

Siedziała tu i patrzyła na młodego księcia, któremu się zdawało, że jest zupełnie sam w jasnym blasku księżyca. Nieraz wieczorem widywała go, jak płynął z muzyką w łodzi ubranej flagami; ukrywała się w zielonym sitowiu, a kiedy wiatr poruszał jej długim, srebrnobiałym welonem, mogło się zdawać, że to jest łabędź zrywający się do lotu. Czasami w nocy słyszała, jak rybacy, łowiąc ryby na morzu przy świetle pochodni, opowiadali wiele dobrego o księciu, a wtedy cieszyła się, że uratowała mu życie, kiedy na pół martwy unosił się na falach, og hugsaði málið, hversu þungt höfuð hans hvíldi á brjóstum hennar og hvernig hún kyssti hann innilega; en hann vissi ekkert um það og gat ekki einu sinni dreymt um hana. Hún fór að elska fólk meira og meira, meira og meira vildi hún vera á milli þeirra, świat ludzi wydawał jej się o wiele większy niż jej świat, enda geta menn siglt skipum á sjónum, þeir geta klifið mikla tinda hátt upp í skýin, og svæðum, sem tilheyra þeim, ciągną się lasami i polami o wiele dalej, niż sięga jej wzrok. Było tyle rzeczy, sem hún vildi vita um, ale siostry nie potrafiły odpowiedzieć na jej pytania i dlatego spytała starą babkę; hún þekkti efri heiminn mjög vel og kallaði hann réttilega Supersersea!

– Er fólk, sem drukkna ekki í sjónum – spurði litla hafmeyjan – þeir geta lifað að eilífu, hvort þeir séu ekki að deyja, alveg eins og við, á hafsbotni?

– Einhvers staðar þar – sagði gamla konan – og fólk deyr, líf þeirra er jafnvel styttra en okkar. My możemy dożyć trzystu lat, en þegar við endum líf okkar, zmieniamy się w pianę morską i nie mamy nawet grobu tu, milli nágranna okkar. Við höfum ekki ódauðlega sál, við getum ekki endurfæðst, við erum eins og grænt hlaup: kiedy się je raz zerwie, nie może już nigdy być zielone; ludzie zaś mają duszę, która żyje wiecznie, żyje nawet wtedy, þegar líkaminn verður að ryki, það rís um bjartan himininn til skínandi stjarna. Tak jak my wynurzamy się z morza by oglądać kraje i ludzi, podobnie oni wznoszą się do nieznanych, cudownych miejsc, sem við munum aldrei sjá.

– Af hverju eigum við ekki ódauðlega sál? – spytała zmartwiona syrena. – Oddałabym te setki lat, sem ég á eftir að upplifa, að vera mannlegur í einn dag og komast svo til himnalandanna.

Nie trzeba, til að fá þig til að hugsa um það – sagði gamla konan – my jesteśmy o wiele szczęśliwsi i o wiele lepiej żyjemy niż ludzie tam w górze.

Mam więc umrzeć i pływać jako piana na morzu, nie słyszeć więcej muzyki fal ani nie widzieć pięknych kwiatów i czerwonego słońca? Það er ekkert sem ég get gert, að fá ódauðlega sál?

– Nei – sagði gamla konan. – Nema einhver maður elski þig svo, að þú munt verða honum kærari en faðir hans og móðir, hann mun festast við þig með allri sinni hugsun og sál, presturinn mun binda hendur þínar með hollustueið á jörðu um alla eilífð, wtedy jego dusza przejdzie do twojego ciała i będziesz dopuszczona do udziału w przyszłym ludzkim szczęściu. Obdarzy cię wówczas duszą, a zatrzyma jednak swoją własną. Ale to się prawdopodobnie nie zdarzy. Til, hvað er svona fallegt í sjónum, twój rybi ogon, na ziemi uważane jest za brzydkie, nie rozumieją się na tym wcale; tam żeby być piękną, þú verður að hafa tvær þungar stoðir, sem fólk kallar fætur.

Litla hafmeyjan andvarpaði og horfði sorgmædd á skottið á sér.

– Ekki hafa áhyggjur! – sagði gamla konan. – Skaczmy i tańczmy przez trzysta lat, við eigum að lifa, to chyba dosyć czasu, og þá verður það notalegra að hvíla sig í gröfinni. Við verðum með vallarball í kvöld!

Była to wspaniała uroczystość, jakiej nikt nie ogląda na ziemi. Ściany i sufit w wielkiej sali do tańca były z grubego, en glært gler. Hundruð risastórra skelja stóðu yfir veggnum, czerwonych jak róże i zielonych jak trawa, a w muszlach tych płonął błękitny ogień, oświecający całą salę i prześwietlający przez szklane ściany całe morze dookoła, svo, że widać było niezliczone ryby, małe i duże, przypływające do szklanych ścian; na niektórych połyskiwały purpurowe łuski, a inne wyglądały jak zrobione ze srebra i złota.

Í miðju herberginu flæddi breitt flæði, þjótandi straumur, og á því dönsuðu hafmeyjar og tríton við hljóm sinn eigin ljúfa söng. Ludzie na ziemi nie mają tak pięknego głosu. Litla hafmeyjan söng fallegast, wszyscy oklaskiwali jej śpiew; i przez chwilę syrena czuła radość w sercu, því hún vissi, że ma najpiękniejszy głos ze wszystkich na ziemi i w morzu. Ale zaraz potem znowu przyszły myśli o świecie na górze; nie mogła zapomnieć o pięknym księciu i smutno jej było, że nie ma, tak jak on, nieśmiertelnej duszy. Dlatego też wymknęła się z zamku ojca i podczas gdy wszyscy śpiewali i bawili się, siedziała smutna w swoim małym ogródku. Nagle usłyszała dźwięk myśliwskiego rogu, dochodzący ku niej poprzez wodę, i pomyślała: “Sjá, þessi svífur þarna uppi, sem ég elska meira en faðir minn og mamma, tíu, do którego należą moje myśli, tíu, komu bym chciała powierzyć szczęście mojego życia. Odważę się na wszystko, by zdobyć jego nieśmiertelną duszę. Podczas gdy moje siostry tańczą na zamku, pójdę do czarownicy morza, til þessa, sem ég var alltaf svo hrædd við, aðeins hún getur ráðlagt mér og hjálpað mér!” Og hér yfirgaf litla hafmeyjan garðinn sinn og gekk í átt að sjóðandi hvirflinum, á bak við sem nornin bjó. Nigdy jeszcze nie szła tą drogą; nie rosły tu kwiaty ani morska trawa, ber, grái sandurinn teygði sig allt að hringiðunni, þar sem vatnið brast í sundur eins og suðandi mylluhjólin og bar allt djúpt á eftir sér, hvað sem hún gat náð. Aby dostać się do państwa czarownicy, musiała syrena przejść przez rwące wiry, nie było tu innej drogi jak poprzez bulgocący gorący szlam, który czarownica nazywała swoją łączką. Dalej stał jej dom wśród osobliwego lasu.

Wszystkie drzewa i krzaki tutaj były to polipy, hálf dýr, na pół rośliny, wyglądały jak stugłowe węże wyrastające z ziemi.

Greinarnar voru langar, límhandleggir með fingrum eins og sveigjanlega orma. Sérhver hluti þessara trjáa frá rótum til toppa hreyfðist stöðugt. Allt, hvað sjórinn sópaði burt, ściskały te potwory w swych objęciach i nie wypuszczały już nigdy. Syrena zatrzymała się przerażona; serce biło jej ze strachu, o mało co nie zawróciła, en hún hugsaði um höfðingja og að vinna mannssál, og það gaf henni hugrekki. Hún fléttaði sítt hárið þétt á höfuðið, dúnkennt hár, þannig að separ ná ekki í þá, Hún lagði saman báðar hendur fyrir framan brjóstið og hljóp í burtu, jak ryba potrafi mknąć w wodzie, pomiędzy obrzydliwymi polipami, które wyciągały już do niej swoje giętkie ramiona i palce. Hún tók eftir því, że każdy z tych potworów trzyma coś w objęciach, tysiącem drobnych ramion ściskając jak żelazną obręczą. Fólk, sem fórst á sjó og féll djúpt til botns, þær komu upp úr örmum sepasins í formi hvítra beina. Þeir kreistu árar og kassa, beinagrindur af húsdýrum og jafnvel lítilli hafmeyju, którą pojmały i zadręczyły na śmierćto było chyba najstraszniejsze. Hún komst loksins að þeim stóra, błotnistego miejsca w lesie, þar sem hinir miklu þyrluðust, tłuste węże, sýna ógeð, hvít-gulur kviður.

Í miðju þessa staðar stóð hús úr drukknum beinum; þar sat norn að borða úr munni sínum á tófu, alveg eins og menn gefa kanarísykri að borða. Ljót, hún kallaði feita vatnssnáka ungana sína og lét þá skríða á stóru sína, svampkennd brjóst.

– Ég veit vel, czego chcesz! – powiedziała czarownicarobisz głupstwo, zrobię jednak, co chcesz, bo to doprowadzi cię do nieszczęścia, fallega prinsessan mín. Þú vilt losna við fiskhalann, hafa í staðinn tvær stoðir, sem þú gætir gengið eins og fólk, að prinsinn yrði ástfanginn af þér og að þú fengir hans og ódauðlega sál.

Hér hló nornin svo hátt og ógeðslega, að paddan og höggormarnir féllu til jarðar og hrökkluðust að fótum hennar.

Przychodzisz w samą porępowiedziała czarownica. – Gdybyś przyszła jutro po wschodzie słońca, nie mogłabym ci dopomóc przed upływem roku. Przygotuję ci napój, musisz popłynąć z nim, zanim słońce wzejdzie, aż na ląd, usiąść na brzegu i wypić go, wtedy odpadnie ci ogon i skurczy się w to, co ludzie nazywają pięknymi nóżkami, ale to będzie bolało tak, jakby przeszył cię ostry miecz. Allt, którzy cię zobaczą, będą mówili, że jesteś najpiękniejszym ludzkim stworzeniem, jakie widzieli. Zachowasz swój powiewny chód, żadna tancerka nie potrafi tak się kołysać jak ty, ale za każdym krokiem, jaki uczynisz, þú munt finna fyrir sársauka, eins og þú værir að ganga á hnífsbrúninni, eins og þú værir með blóðug sár. Ef þú samþykkir að þola þetta allt, Ég mun uppfylla ósk þína.

– Svo – svaraði litla hafmeyjan skjálfandi röddu og hugsaði um prinsinn og hina ódauðlegu sál.

– En hugsaðu málið – sagði nornin – þegar þú færð mannsmyndina, þú munt aldrei geta snúið aftur í hafmeyju. Þú munt aldrei geta farið niður í gegnum vatnið til systra þinna og til kastala föður þíns, og ef þú vinnur ekki ást höfðingja, jeżeli nie zapomni z twego powodu o swej matce i swoim ojcu, hann mun ekki festast við þig með öllum sínum hugsunum, jeżeli ksiądz nie połączy waszych rąk tak, abyście się stali mężem i żoną, dusza twoja nie stanie się nieśmiertelna. Pierwszego ranka po zaślubinach księcia z inną pęknie ci serce i zamienisz się w pianę morską.

– Svo vill hann – sagði litla hafmeyjan og varð föl.

Ale mnie musisz także zapłacić! – sagði nornin. – Og ég heimta ekki bara hvað sem er. Þú ert með fallegustu röddina af öllum hér á hafsbotninum, heldur þú, að þú gætir heillað prinsinn með þessu, en gefðu mér atkvæði þitt.

Til, hvað er verðmætasta sem þú átt, þú munt borga mér fyrir dýrmætan drykk minn. Því að ég verð að bæta mínu eigin blóði við þennan drykk, að vera beitt eins og tvíeggjað sverð.

– Það sem er eftir fyrir mig, þegar þú tekur röddina frá mér? – spurði sírenan.

-Twoja piękna postaćodpowiedziała czarownicatwój powiewny chód i wymowne oczy, którymi możesz oczarować ludzkie serce. No i cóż, straciłaś odwagę? Wysuń języczek, obetnę ci go jako zapłatę, a wtedy dostaniesz mocny napój.

Niech się stanie – sagði hafmeyjan, og nornin setti ketilinn, að búa til töfradrykk.

– Hreinlæti er í fyrirrúmi – hún sagði, að skúra katlinum með slöngum, sem hún batt í bolta; svo nuddaði hún bringuna, þaðan féllu nokkrir dropar af svörtu blóði; para tworzyła najdziwniejsze postaci, tak że strach brał patrzeć.

Co chwila dorzucała czarownica coś nowego do kotła, og þegar vökvinn var að sjóða vel, það hljómaði eins og krókódíll væri að gráta.

Loksins var drykkurinn tilbúinn, leit út eins og hreinasta vatnið.

Oto go masz! – powiedziała czarownica i obcięła jej język, i z tą chwilą mała syrenka straciła mowę, nie mogła ani śpiewać, né tala.

Ef separ vildu ná þér, gdy będziesz przechodziła przez mój las – sagði nornin – wlej na nie jedną kroplę napoju, a wtedy ich ramiona i palce rozpadną się na tysięczne kawałki. – A małej syrenie nie było to wcale potrzebne, separ sjá gagnsæjan drykk, błyszczący w jej ręku jak świecąca gwiazda, cofały się przed nią przerażone. W ten sposób prędko przeszła przez las, przez bagno i przez rwące wiry. Widziała teraz zamek swojego ojca; światła w wielkiej sali tańca pogaszono, spali pewnie wszyscy, ale nie odważyła się tam pójść teraz, hvenær hún var mállaus og þegar hún átti að yfirgefa þá við símtalið. Hjarta hennar var að brotna af sársauka. Hún renndi sér inn í garðinn, zerwała z każdej grządki, która należała do jej sióstr, á eftir blóminu, posłała ręką mnóstwo pocałunków w stronę zamku i wypłynęła na powierzchnię granatowej wody. Słońce jeszcze nie wzeszło, kiedy ujrzała zamek księcia i wdrapała się na wspaniałe, marmurowa schody. Księżyc świecił niezwykle jasno. Syrenka wypiła ostro palący napój i poczuła, jakby obosieczny miecz przeszył jej delikatne ciało, zemdlała i leżała jak martwa. Kiedy słońce rozbłysło nad wodą, ocknęła się i poczuła piekący ból, en fyrir framan hana var fallegt, ungi prinsinn, wpatrywać się w nią swymi czarnymi jak węgiel oczyma tak, að hún hlýtur að hafa litið niður; þá sá hún, że jej rybi ogon znikł i że miała najładniejsze, litlir hvítir fætur, jakie tylko może mieć mała dziewczynka; ale była zupełnie naga i dlatego otuliła się swoimi długimi, gęstymi włosami. Książę spytał ją, kim jest i skąd się tu wzięła, lecz ona spojrzała na niego słodko, a jednocześnie żałośnie swymi ciemnoniebieskimi oczami, hún gat ekki talað. Síðan tók hann í hönd hennar og leiddi hana til kastalans. Przy każdym kroku, jak jej to przepowiedziała czarownica, hún fann fyrir sársauka, jakby chodziła po spiczastych szydłach i ostrych nożach, ale znosiła to chętnie; trzymając księcia za rękę stąpała tak lekko jak bańka mydlana, og hann og allir aðrir dáðust að sjarmörnum hennar, gola göngutúr.

Ubrano ją w kosztowne suknie z jedwabiu i muślinu, na zamku była najpiękniejszą ze wszystkich, en hún var mállaus og gat hvorki sungið né talað. Fallegir þrælar, klæddur í silki og gull, wystąpiły przed księciem i jego królewskimi rodzicami; jedna z nich śpiewała piękniej od wszystkich innych, a książę uśmiechał się do niej i klaskał w ręce. Wtedy małej syrenie zrobiło się smutno, hún vissi, że dawniej mogła śpiewać o wiele piękniej, og hún hugsaði: “En, ef hann vissi, að ég gaf mitt atkvæði að eilífu fyrir þetta, að geta verið með honum!”

Niewolnice tańczyły pięknie, kołysząc się w takt cichej muzyki; wtedy syrena wzniosła w górę cudne białe ramiona, stanęła na palcach i popłynęła po posadzce; tańczyła tak, jak nikt dotychczas nie tańczył; przy każdym poruszeniu piękność jej była bardziej widoczna, og augu hennar töluðu til hjörtu betur en söng þrælanna. Þeir voru allir ánægðir, sérstaklega prinsinn, sem kallaði hana litla safngripinn sinn, og hún hélt áfram að dansa, chociaż za każdym razem, kiedy jej noga dotykała ziemi, hún fann fyrir sársauka, jakby stąpała po ostrych nożach.

Książę powiedział, że musi pozostać przy nim na zawsze, i pozwolił jej spać pod swoimi drzwiami na aksamitnych poduszkach. Kazał jej zrobić męskie ubranie, aby mu towarzyszyła w konnych wycieczkach.

Þeir riðu um ilmandi skóga, þar sem grænar greinar lenda í öxlum, og smáfuglarnir sungu í grænu laufanna. Þeir klifruðu há fjöll og þótt viðkvæmum fótum hennar blæðiði sáu allir það, śmiała się i biegała za nim aż tam, þar sem skýin streymdu undir þeim eins og fuglahópar sem fljúga til heitra landa.

Aðeins á nóttunni í höll prinsins, kiedy inni spali, hún steig upp á breiðan marmarastiga, hún kældi brennandi fæturna í köldu sjónum og hugsaði um sína, þarna niðri í sjónum.

Pewnej nocy jej siostry trzymając się za ręce wynurzyły się z wody i śpiewały tak smutnie, mała syrena przesłała im ręką pozdrowienia, a one poznały ją i opowiedziały, jak bardzo ich wszystkich zasmuciła. Odtąd odwiedzały ją codziennie, a jednej nocy zobaczyła w dali starą babkę, która od wielu lat nie była ponad morzem, i króla mórz w koronie na głowie. Þeir rétti henni hendurnar, ale nie odważyli się podpłynąć blisko lądu jak siostry. Z dnia na dzień książę coraz bardziej cenił małą syrenkę i pokochał ją tak, jak się kocha dobre, elsku elskan, ale nie przychodziło mu wcale na myśl, aby uczynić z niej królową, a przecież musiała zostać jego żoną, aby zdobyć nieśmiertelną duszę, annars verður hann á brúðkaupsdegi hans að sjávarfroðu…

“Elskarðu mig ekki meira en alla aðra!” – augu sírenunnar virtust tala, þegar hann tók hana í fangið og kyssti fallega ennið á henni.

– Svo, ty jesteś mi najdroższamówił książębo ty masz najlepsze serce ze wszystkich, ty jesteś mi najwierniejsza i jesteś podobna do jednej młodej dziewczyny, którą kiedyś widziałem, ale której pewnie już nigdy nie zobaczę. Byłem na tonącym statku, fale rzuciły mnie na brzeg, przed świątynię, gdzie wiele dziewcząt służyło Bogu; sá yngsti fann mig í fjörunni og bjargaði lífi mínu, Ég sá hana bara tvisvar, jest jedyną istotą, którą na tym świecie mógłbym pokochać, ale ty jesteś do niej podobna, ledwie że nie zacierasz jej obrazu w mojej duszy; ona jest poświęcona Bogu i dlatego jakaś dobra gwiazda zesłała mi ciebie, við munum aldrei leggja á.

“En, Hann veit það ekki, að ég bjargaði lífi hans – hugsaði sírenan – Ég bar hann yfir hafið til skógar, þar sem hofið stendur, siedziałam okryta morską pianą i czekałam, aż przyjdą ludzie. Ég sá fallega stelpu, którą on kocha bardziej ode mnie. – I mała syrena westchnęła głęboko, gdyż płakać nie mogła. – Ta dziewczyna jest poświęcona Bogu, nigdy nie wróci do świata, nie spotkają się nigdy, a ja jestem przy nim, Ég sé hann á hverjum degi, Ég mun sjá um hann, Ég mun elska hann, Ég mun helga líf mitt honum!”

Lecz oto rozeszła się wieść, að prinsinn eigi að giftast fallegri dóttur konungs í nágrannalandi, i dlatego tak wspaniale wyposażył swój statek. Það var sagt, að prinsinn ætlar að sjá lönd konungs í nágrannalandi, hann ætlaði að taka með sér hið mikla föruneyti, en í raun var hann að fara, að hitta dóttur sína. Sírenan hristi höfuðið og hló, hún þekkti hugsanir prinsins miklu betur en allir aðrir.

Muszę jechaćpowiedział do niej. – Mam zobaczyć piękną księżniczkę, moi rodzice tego pragną, en þeir munu aldrei þvinga mig, abym ją wprowadził do domu jako moją żonę; nie mogę jej kochać, bo nie jest podobna do pięknej dziewczyny ze świątyni, þú ert eins og; ef ég myndi giftast, Ég vil frekar þig, mín þú elskan, það er engin að finna, með þessum svipmiklu augum þínum. – I całował jej czerwone usta, bawił się jej długimi włosami i kładł swoją głowę na jej sercu, które marzyło o ludzkim szczęściu i nieśmiertelnej duszy.

– Eftir allt saman, þú ert ekki hræddur við vatn, litla mállausi minn – sagði prinsinn, er þeir stóðu á miklu skipi, sem ók þeim til nágrannalands; hann sagði henni frá storminum og logninu í sjónum, o dziwnych rybach w głębinach morza i o tym, co tam widzi nurek, a ona słysząc to uśmiechała się, wiedziała przecież lepiej niż ktokolwiek inny, jak wygląda dno morza.

W jasną księżycową noc, kiedy wszyscy spali na okręcie, nie wyłączając sternika stojącego przy sterze, syrena siedziała na dziobie statku i patrzyła w głąb. Wydawało jej się, að hann gæti séð í gegnum tært vatn kastala föður síns, og á hæsta turninum stóð amma gömul með silfurkórónu á höfðinu og horfði upp í gegnum vatnsstrauminn., til botns skipsins.

Svo komu systur hennar upp úr vatninu, þeir horfðu sorgmæddir á hana og vöktu hvítar hendur sínar, a ona wychylała się do nich z uśmiechem i chciała im opowiedzieć, jak jej się dobrze wiedzie i jaka jest szczęśliwa, ale nadszedł chłopiec okrętowy, siostry zanurzyły się w wodę, a chłopiec był pewien, że biel, którą widział, to piana morska. Następnego ranka statek przypłynął do przystani wspaniałej stolicy sąsiedniego państwa.

Allar bjöllur hringdu í kirkjunum, z wysokich wież grzmiały trąby, og hermennirnir stóðu með fána blaktandi og byssur skínandi. Á hverjum degi var annar frídagur. Böllin og partíin fylgdu hvort öðru, ale księżniczki wciąż jeszcze nie było, var sagt, że przebywała daleko od rodzinnego miasta, wychowała się bowiem w klasztorze i ćwiczyła się tam we wszelkich królewskich cnotach. Hún er loksins komin. Mała syrena bardzo pragnęła ją ujrzeć i musiała przyznać, że nigdy jeszcze nie widziała tak uroczej istoty. Płeć miała delikatną i piękną, og undir löngum dökkum augnhárunum brostu þau dökkbláu, einlæg augu.

To jesteś ty – sagði prinsinn. – To ty mnie uratowałaś, kiedy leżałem jak martwy na brzegu. – I chwycił swoją zarumienioną narzeczoną w ramiona. – En, jestem zbyt szczęśliwy! – sagði hann við sírenuna. – Heitasti draumurinn minn rættist! Sannleikur, að þú sért ánægður með hamingju mína, því þú elskar mig mest af öllu! – A mała syrena pocałowała go w rękę i myślała, że serce już jej pęka. Poranek po jego weselu będzie przecież dniem jej śmierci, umbreytingar í sjávarfroðu.

Wszystkie dzwony dzwoniły w kościołach, heroldowie jeździli po ulicach i obwieszczali zaślubiny. Na wszystkich ołtarzach płonęły srebrne lampy napełnione wonnym olejem, prestar báru eldpönnur, a państwo młodzi trzymając się za ręce odebrali błogosławieństwo samego biskupa. Mała syrena ubrana w złoto i jedwabie niosła tren panny młodej, ale jej uszy nie słyszały uroczystej muzyki, jej oczy nie widziały świętej ceremonii; hún hugsaði um dauðanóttina, um hamingjuna, sem hún missti. Jeszcze tego samego wieczoru państwo młodzi weszli na pokład okrętu; fallbyssurnar skutu af, allir borðar veifuðu, a pośrodku stał królewski namiot ze złota i purpury, fullt af fallegustu púðum, tam miała spać młoda para w cichą, svöl nótt. Seglin blésu í golunni og skipið sigldi létt og rólegt í tærum sjó.

Gdy się ściemniło, zapalono kolorowe lampy i marynarze tańczyli wesołe tańce na pokładzie. Mała syrena przypomniała sobie chwilę, þegar hún kom fyrst upp úr sjónum og sá sömu gleðihátíðina.

Og svo dansaði hún meðal hinna, svífur örlítið eins og svala, allt

þeir röbbuðu um hana, því hún hefur aldrei dansað svona fallega. Með hverju skrefi stungu beittir hnífar viðkvæma fætur hennar, ale nie czuła tego, o wiele boleśniej kłuło ją serce. Hún vissi, að hún eyði síðasta kvöldinu með því, dla którego porzuciła rodzinę i ojczyznę, oddała piękny głos i znosiła codziennie niezliczone męki, podczas gdy on nawet tego nie przeczuwał. Była to ostatnia noc, kiedy oddychała tym samym co on powietrzem; hún sá stjörnubjartan himininn og djúpan sjó; nú myndi eilíf nótt koma yfir hana, án hugsana og án drauma, því hún hafði enga ódauðlega sál og gat aldrei fengið hana aftur. Og var gleði og gleði á skipinu fram eftir nóttu, hafmeyjan dansaði og hló og fann dauðann í hjarta sínu. Prinsinn kyssti fallegu brúðina sína, a ona bawiła się jego czarnymi włosami i razem udali się na spoczynek do wspaniałego namiotu. Na statku zapanowała cisza i spokój; tylko sternik stał przy sterze; syrenka oparła się białymi dłońmi o poręcz statku i spoglądała na wschód, ku jutrzence; hún vissi, że zabije ją pierwszy promień słońca. Wtedy ujrzała siostry wyłaniające się z morza, były blade jak ona, ich długie, piękne włosy nie powiewały już na wietrze, były obcięte.

Oddałyśmy je czarownicy, aby uratowała tej nocy twoje życie. Hún gaf okkur hníf, oto jest! Sérðu, jaki jest ostry? Zanim wzejdzie słońce, musisz przebić nim serce księcia i kiedy gorąca krew opryska twoje nogi, mun vaxa í hala, þú verður aftur hafmeyja og þú munt geta farið niður að vatni, til okkar, og lifa þrjú hundruð ár, zanim nie zmienisz się w martwą, salt sjávarfroða. Þjóta, þú eða hann verður að deyja, áður en sólin kemur upp.

Gamla amma okkar hefur svo miklar áhyggjur, að hvítt hár hennar féll af, rétt eins og okkar féll undir nornaskæri.

Zabij księcia i wracaj do domu. Þjóta, sérðu rauða rák á himninum? Sólin kemur upp eftir nokkrar mínútur og þá muntu deyja! – Þeir andvarpuðu djúpt og steyptu sér í öldurnar. Mała syrena odsunęła purpurową zasłonę namiotu i ujrzała piękną pannę młodą śpiącą z głową wspartą na piersi księcia; schyliła się i pocałowała go w cudne czoło, spojrzała w niebo, gdzie coraz jaśniej świeciła jutrzenka, spojrzała na ostry nóż i znowu zwróciła oczy na księcia, który we śnie wymówił imię swojej oblubienicy, tylko ona żyła w jego myślach; nóż zadrżał w ręku syreny, odrzuciła go daleko w fale, które zabłysły czerwonym blaskiem; tam gdzie nóż upadł, wydawało się, że krople krwi wytryskują z wody. Enn og aftur horfði hún sorgmædd á prinsinn, a potem skoczyła ze statku do morza i czuła, hvernig líkami hennar breytist í froðu.

Nú er sólin komin upp yfir hafið, promienie jego padały tak łagodnie, að hita hina banvænu köldu sjávarfroðu, mała syrenka nie czuła wcale śmierci, ujrzała jasne słońce, a wysoko nad nią unosiły się tysiące pięknych, gegnsæjar verur. Í gegnum þessar verur gat hún séð hvít segl skipsins og rauð ský á himni; raddir þessara vera voru lag, en svo viðkvæmt, að ekkert mannseyra heyrði hana, auk þess sem ekkert jarðneskt auga sá þá, án vængja, með sínum eigin léttleika, þeir svífu í loftinu. Litla hafmeyjan sá, að hann hafi líkama eins og þeir, og hækkaði hærra og hærra frá froðunni og upp á við.

– Hvert er ég að fara? – hún spurði, og rödd hennar hljómaði eins og rödd þessara dásamlegu anda, svo frábær, að engin jarðnesk tónlist gæti líkt eftir honum.

– Til dóttur loftsins! – odpowiedziały tamte. – Syreny nie mają nieśmiertelnej duszy i nie mogą jej mieć, chyba że zdobędą miłość człowieka. Jej wieczne trwanie zależy od obcych mocy. Córy powietrza także nie mają wiecznej duszy, en með góðum verkum geta þeir unnið það. Við fljúgum til heitra landa, þar sem plágan drepur fólk; tam niesiemy ożywczy chłód. Rozpylamy w powietrzu zapach kwiatów, koimy i leczymy. Kiedy przez trzysta lat dążyć będziemy do tego, að gera gott eftir bestu getu, wtedy osiągniemy nieśmiertelność i będziemy brały udział w ludzkim wiecznym szczęściu. Aumingja litla hafmeyjan, þú kepptir af öllu hjarta að sama markmiði og við! Cierpiałaś tak jak my i wzniosłaś się do świata powietrznych duchów, a po trzystu latach możesz przez dobre uczynki zdobyć nieśmiertelną duszę. Mała syrena wzniosła ku Bożemu słonku białe ramiona i po raz pierwszy poczuła w oczach łzy. Aftur kom líf og amstur á skipinu, syrena widziała księcia wraz z jego piękną małżonką, jak szukał jej; spoglądali smętnie na pieniącą się wodę, jak gdyby wiedzieli, że syrenka rzuciła się na fale. Og hún kyssti brúðina ómerkjanlega á ennið, uśmiechając się do księcia i wraz z innymi dziećmi powietrza wzniosła się ku górze, ku różowym obłokom szybującym w powietrzu.

– Eftir þrjú hundruð ár munum við stíga upp til Guðs ríkis!

– Við getum komist þangað enn fyrr! – hvíslaði ein af hinum veraldlegu verum. – Ósýnilegt, dostajemy się do domów ludzi, gdzie są dzieci, i widok każdego dziecka sprawiającego swoim rodzicom radość i zasługującego na ich miłość skraca czas naszej próby. Barnið veit það ekki, þegar við fljúgum yfir herbergið, a gdy się uśmiechamy z radości, jaką nam sprawiło, Bóg odlicza nam jeden rok z trzystu lat; ale jeśli napotkamy niegrzeczne i złe dziecko, við fellum sorgartár, og hvert tár lengir raunir okkar einn dag!